Η νεράιδα Ρόη πετούσε ανάμεσα στα σύννεφα ένα ήσυχο πρωινό, όταν παρατήρησε κάτι παράξενο.
Το Ποτάμι των Ουράνιων Χρωμάτων, που κυλούσε ανάμεσα στα σύννεφα και γέμιζε τον ουρανό με όμορφες αποχρώσεις, είχε αρχίσει να χάνει τα χρώματά του.
«Αυτό δεν είναι καθόλου συνηθισμένο», είπε η Ρόη.
Χωρίς να χάσει χρόνο, πέταξε μέχρι την πηγή του ποταμού.
Όμως εκεί την περίμενε μια έκπληξη.
Η Πηγή των Χρωμάτων είχε στερέψει.
Δίπλα της βρισκόταν ένα παλιό βιβλίο που έγραφε:
«Όταν το ποτάμι χάσει τα χρώματά του, μόνο τα τρία κρυστάλλινα πέταλα μπορούν να το ξυπνήσουν ξανά.»
Η Ρόη άνοιξε τα φτερά της και ξεκίνησε το ταξίδι.
Το πρώτο πέταλο βρισκόταν στον Κήπο των Πεταλούδων.
Εκεί, χιλιάδες πολύχρωμες πεταλούδες πετούσαν γύρω από ένα τεράστιο λουλούδι.
Στο κέντρο του βρισκόταν το γαλάζιο πέταλο.
Μόλις η Ρόη το άγγιξε, ο ουρανός έγινε λίγο πιο φωτεινός.
Το δεύτερο πέταλο βρισκόταν μέσα στο Σπήλαιο των Κρυστάλλων.
Οι τοίχοι έλαμπαν σαν διαμάντια και στη μέση υπήρχε μια λίμνη που καθρέφτιζε τα αστέρια.
Εκεί βρήκε το ροζ πέταλο.
Και αμέσως μερικά χρώματα επέστρεψαν στο ποτάμι.
Το τρίτο πέταλο βρισκόταν στην Κοιλάδα του Ουράνιου Τόξου.
Ήταν χρυσαφένιο και έλαμπε κάτω από τις ακτίνες του ήλιου.
Μόλις η Ρόη το πήρε, τα τρία πέταλα ενώθηκαν και μεταμορφώθηκαν σε ένα τεράστιο λουλούδι από φως.
Ξαφνικά, η Πηγή των Χρωμάτων ξαναζωντάνεψε.
Το ποτάμι άρχισε να κυλά και πάλι.
Γαλάζιο, ροζ, μωβ και χρυσό φως γέμισε τον ουρανό.
Τα σύννεφα απέκτησαν όμορφες αποχρώσεις και ένα μεγάλο ουράνιο τόξο εμφανίστηκε από άκρη σε άκρη.
Η νεράιδα Ρόη χαμογέλασε.
Κάθισε πάνω σε ένα λευκό σύννεφο και θαύμαζε το πανέμορφο θέαμα.
Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που εμφανιζόταν ένα ουράνιο τόξο στον ουρανό, όλοι ήξεραν πως η νεράιδα Ρόη πετούσε κάπου ανάμεσα στα σύννεφα, φροντίζοντας το μαγικό Ποτάμι των Ουράνιων Χρωμάτων.
