Η νεράιδα Μελωδία πετούσε ανάμεσα στα σύννεφα ένα ήσυχο βράδυ, όταν παρατήρησε κάτι παράξενο.
Ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια, αλλά κανένα δεν τραγουδούσε.
Συνήθως, κάθε βράδυ, τα αστέρια έστελναν τις γλυκές μελωδίες τους στη γη και τα παιδιά κοιμούνταν χαρούμενα ακούγοντας τη μαγική μουσική του ουρανού.
Εκείνο το βράδυ όμως, επικρατούσε σιωπή.
«Κάτι δεν πάει καλά», είπε η Μελωδία.
Τότε εμφανίστηκε ένα μικρό αστεράκι.
«Χάθηκε η Χρυσή Νότα!» είπε με αγωνία.
«Χωρίς αυτήν, τα αστέρια δεν μπορούν να τραγουδήσουν!»
Η Μελωδία αποφάσισε να βοηθήσει.
Μαζί με το μικρό αστεράκι ξεκίνησαν το ταξίδι τους.
Πρώτα πέρασαν από το Δάσος των Πουλιών.
Εκεί βρήκαν ένα μικρό αηδόνι που είχε στενοχωρηθεί γιατί είχε χάσει τη φωνή του.
Η Μελωδία του χάρισε ένα όμορφο τραγούδι και το αηδόνι άρχισε ξανά να κελαηδά.
Ξαφνικά, μία μικρή μουσική νότα εμφανίστηκε στον αέρα.
«Μία νότα βρέθηκε!» φώναξε το αστεράκι.
Λίγο αργότερα έφτασαν στη Λίμνη του Φεγγαριού.
Εκεί ένα βατραχάκι φοβόταν να τραγουδήσει μαζί με τους φίλους του.
Η Μελωδία το ενθάρρυνε.
«Κάθε φωνή είναι ξεχωριστή και όμορφη», του είπε.
Το βατραχάκι πήρε θάρρος και άρχισε να τραγουδά.
Αμέσως εμφανίστηκε άλλη μία χρυσή νότα.
Σιγά σιγά, καθώς βοηθούσαν όποιον συναντούσαν, όλες οι χαμένες νότες άρχισαν να επιστρέφουν.
Μέχρι που έφτασαν στην κορυφή του Ουράνιου Βουνού.
Εκεί βρισκόταν η τελευταία και πιο σημαντική νότα.
Η Χρυσή Νότα της Χαράς.
Μόλις η Μελωδία την άγγιξε με το μαγικό της ραβδί, ολόκληρος ο ουρανός γέμισε μουσική.
Τα αστέρια άρχισαν πάλι να τραγουδούν.
Το φεγγάρι χαμογέλασε.
Τα σύννεφα χόρευαν απαλά.
Και τα παιδιά σε όλο τον κόσμο κοιμήθηκαν γαλήνια, ακούγοντας τη μαγική συναυλία του ουρανού.
Το μικρό αστεράκι αγκάλιασε τη Μελωδία.
«Σε ευχαριστώ!» είπε.
Η νεράιδα χαμογέλασε.
«Η μουσική δεν βρίσκεται μόνο στα τραγούδια. Βρίσκεται στις χαρούμενες καρδιές και στις καλές πράξεις.»
Και από εκείνη τη νύχτα, κάθε φορά που ένα παιδί τραγουδούσε με χαμόγελο, ένα μικρό αστέρι στον ουρανό έλαμπε λίγο πιο φωτεινά.
