Η νεράιδα Εστία πετούσε ήρεμα πάνω από τα σύννεφα ένα δροσερό απόγευμα, όταν παρατήρησε κάτι παράξενο.
Το Μεγάλο Φανάρι του Ουρανού, που φώτιζε κάθε βράδυ τα μονοπάτια των αστεριών, είχε αρχίσει να τρεμοσβήνει.
«Αυτό δεν έχει ξανασυμβεί!» είπε η Εστία.
Αμέσως πέταξε μέχρι το Παλάτι των Σύννεφων, όπου την περίμενε η σοφή κουκουβάγια Αθηνά.
«Το φως του φαναριού εξασθενεί», είπε η κουκουβάγια.
«Για να ξαναλάμψει, πρέπει να βρεθούν οι τρεις Φλόγες της Ελπίδας που έχουν χαθεί.»
Η νεράιδα Εστία πήρε το χρυσό της φαναράκι και ξεκίνησε το ταξίδι της.
Η πρώτη φλόγα βρισκόταν στο Δάσος των Ασημένιων Φύλλων.
Εκεί ανακάλυψε ένα μικρό ελαφάκι που είχε χάσει τον δρόμο του μέσα στην ομίχλη.
Η Εστία άναψε το φαναράκι της και φώτισε το μονοπάτι.
Μόλις το ελαφάκι βρήκε τον δρόμο του, μια μικρή χρυσή φλόγα εμφανίστηκε στον αέρα.
«Η πρώτη Φλόγα της Ελπίδας!» είπε χαρούμενη.
Η δεύτερη φλόγα βρισκόταν δίπλα στη Λίμνη των Αστεριών.
Εκεί συνάντησε ένα μικρό σύννεφο που είχε χάσει τη βροχή του και δεν μπορούσε να ποτίσει τα λουλούδια.
Η Εστία το βοήθησε να φτάσει πάνω από το λιβάδι και σύντομα η βροχή άρχισε να πέφτει απαλά.
Τα λουλούδια άνθισαν ξανά και η δεύτερη φλόγα εμφανίστηκε στον ουρανό.
Η τρίτη φλόγα βρισκόταν στην Κοιλάδα του Φεγγαριού.
Εκεί, ένα μικρό αστέρι είχε χάσει τη λάμψη του.
Η νεράιδα Εστία κάθισε δίπλα του και του διηγήθηκε ιστορίες για όλους τους όμορφους τόπους που είχε δει στα ταξίδια της.
Το μικρό αστέρι χαμογέλασε και άρχισε πάλι να φωτίζει.
Και τότε εμφανίστηκε η τρίτη Φλόγα της Ελπίδας.
Οι τρεις φλόγες ενώθηκαν και πέταξαν ψηλά στον ουρανό.
Το Μεγάλο Φανάρι άρχισε να λάμπει πιο δυνατά από ποτέ.
Τα σύννεφα έγιναν χρυσά.
Τα αστέρια χόρευαν.
Και η νεράιδα Εστία πετούσε χαρούμενη ανάμεσά τους.
«Το φως δεν χάνεται ποτέ», είπε χαμογελώντας.
«Αρκεί να υπάρχει πάντα ελπίδα.»
Και από εκείνη τη νύχτα, κάθε φορά που ένα παιδί κοιτούσε τον έναστρο ουρανό και έκανε μια ευχή, το Μεγάλο Φανάρι του Ουρανού έλαμπε λίγο πιο φωτεινά.
