Η Νεράιδα Νεφέλη πετούσε χαρούμενη ανάμεσα στα αφράτα σύννεφα ένα ήρεμο καλοκαιρινό πρωινό, όταν παρατήρησε πως ο ουρανός είχε γεμίσει με δεκάδες σύννεφα διαφορετικών σχημάτων.
Ένα έμοιαζε με καράβι.
Ένα άλλο με κάστρο.
Και ένα τρίτο με έναν τεράστιο ελέφαντα.
«Τι όμορφη ιδέα!» είπε η Νεφέλη.
«Σήμερα θα κάνω ένα ταξίδι για να δω πόσα διαφορετικά σύννεφα υπάρχουν.»
Άνοιξε τα λαμπερά φτερά της και ξεκίνησε το ταξίδι.
Πρώτα πέρασε πάνω από ένα σύννεφο που είχε σχήμα δράκου.
Ύστερα βρήκε ένα σύννεφο που έμοιαζε με γιγάντιο παγωτό.
Λίγο πιο πέρα υπήρχε ένα σύννεφο που είχε το σχήμα μιας μεγάλης καρδιάς.
Η Νεφέλη χαμογελούσε όλο και περισσότερο.
Καθώς προχωρούσε, συνάντησε έναν ουρανό γεμάτο μικρά ουράνια τόξα.
Πέταξε ανάμεσά τους και οι χρωματιστές ακτίνες έκαναν τα φτερά της να λαμπυρίζουν.
Στη συνέχεια έφτασε σε ένα σύννεφο τόσο μεγάλο, που έμοιαζε με ολόκληρο νησί.
Προσγειώθηκε απαλά και κάθισε για λίγο να ξεκουραστεί.
Από εκεί ψηλά μπορούσε να δει βουνά, θάλασσες, δάση και ποτάμια να απλώνονται μέχρι τον ορίζοντα.
Ο αέρας ήταν δροσερός και τα σύννεφα ταξίδευαν αργά στον ουρανό.
Η Νεφέλη έκλεισε για λίγο τα μάτια της και απόλαυσε την ηρεμία.
Όταν ο ήλιος άρχισε να δύει, ο ουρανός γέμισε χρυσές, ροζ και μωβ αποχρώσεις.
Η Νεφέλη πέταξε ξανά ψηλά και χαιρέτησε κάθε σύννεφο που συνάντησε στον δρόμο της.
«Κάθε σύννεφο είναι διαφορετικό», είπε χαμογελώντας.
«Και αυτό κάνει τον ουρανό ακόμη πιο όμορφο.»
Έπειτα πήρε τον δρόμο της επιστροφής, ανυπομονώντας για το επόμενο ταξίδι της ανάμεσα στα σύννεφα.
