Η Νεράιδα Νεφέλη πετούσε ψηλά στον ουρανό ένα ήρεμο πρωινό, όταν παρατήρησε κάτι παράξενο ανάμεσα στα μεγάλα λευκά σύννεφα.
Στην αρχή νόμιζε πως ήταν ένα απλό σύννεφο με περίεργο σχήμα.
Όμως όσο πλησίαζε, τόσο περισσότερο καταλάβαινε πως ήταν κάτι πολύ διαφορετικό.
Μπροστά της εμφανίστηκε μια μεγάλη βιβλιοθήκη που στεκόταν απαλά πάνω στα σύννεφα.
Οι τοίχοι της ήταν φτιαγμένοι από λαμπερό λευκό υλικό και τα παράθυρά της έμοιαζαν να αντανακλούν όλα τα χρώματα του ουρανού.
Η Νεφέλη μπήκε μέσα γεμάτη περιέργεια.
Γύρω της υπήρχαν τεράστια ράφια γεμάτα βιβλία.
Άλλα ήταν μικρά, άλλα μεγάλα και άλλα είχαν εξώφυλλα που λαμπύριζαν απαλά.
Πλησίασε ένα από αυτά και το άνοιξε.
Μόλις γύρισε την πρώτη σελίδα, μικρές εικόνες άρχισαν να εμφανίζονται μπροστά της.
Έβλεπε δάση, θάλασσες, πόλεις και μέρη που δεν είχε επισκεφθεί ποτέ.
«Κάθε βιβλίο εδώ κρύβει ένα ταξίδι!» είπε εντυπωσιασμένη.
Συνέχισε να εξερευνά τη βιβλιοθήκη.
Σε μια άλλη αίθουσα βρήκε έναν τεράστιο χάρτη του ουρανού.
Πάνω του υπήρχαν σημειωμένα όλα τα μέρη όπου είχαν ταξιδέψει οι νεράιδες μέσα στα χρόνια.
Η Νεφέλη κοίταζε κάθε μικρό σημάδι και φανταζόταν τις ιστορίες που κρύβονταν πίσω από αυτά.
Λίγο πιο πέρα υπήρχε ένα μεγάλο παράθυρο.
Κάθισε δίπλα του και κοίταξε τη γη από ψηλά.
Τα βουνά, οι λίμνες και οι πόλεις έμοιαζαν μικρά αλλά πανέμορφα.
Πριν φύγει, διάλεξε ένα άδειο βιβλίο από ένα ράφι.
Στην πρώτη του σελίδα έγραψε τη δική της περιπέτεια στη βιβλιοθήκη των σύννεφων.
Μόλις τελείωσε, το βιβλίο μπήκε μόνο του στη θέση του, δίπλα στις υπόλοιπες ιστορίες.
Η Νεράιδα Νεφέλη χαμογέλασε.
Άνοιξε τα φτερά της και συνέχισε το ταξίδι της στον ουρανό, γνωρίζοντας πως κάθε νέα περιπέτεια μπορεί μια μέρα να γίνει μια ιστορία που αξίζει να θυμάται κάποιος.
