Η Νεράιδα Λίτα πετούσε πάνω από μια παλιά πόλη με όμορφα πέτρινα κτίρια, όταν παρατήρησε ένα μεγάλο κτίριο που δεν είχε ξαναδεί.
Τα παράθυρά του έλαμπαν απαλά και η μεγάλη ξύλινη πόρτα του ήταν διακοσμημένη με μικρά σχέδια από φύλλα και αστέρια.
Η Λίτα πλησίασε γεμάτη περιέργεια.
Άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα.
Μπροστά της απλωνόταν μια τεράστια πινακοθήκη.
Στους τοίχους υπήρχαν αμέτρητοι πίνακες ζωγραφικής με τοπία, πρόσωπα και φανταστικούς κόσμους.
Όμως αυτή δεν ήταν μια συνηθισμένη πινακοθήκη.
Όταν η Λίτα πλησίασε τον πρώτο πίνακα, τα χρώματα άρχισαν να κινούνται απαλά.
Τα ζωγραφισμένα φύλλα κουνήθηκαν με τον αέρα και το νερό μιας λίμνης άρχισε να σχηματίζει μικρά κύματα.
«Οι πίνακες μοιάζουν ζωντανοί!» είπε εντυπωσιασμένη.
Πέταξε από αίθουσα σε αίθουσα για να τους ανακαλύψει όλους.
Σε έναν πίνακα είδε έναν ουρανό γεμάτο πολύχρωμα αερόστατα.
Σε έναν άλλον, μια πόλη φωτισμένη τη νύχτα.
Κάθε έργο έκρυβε μια διαφορετική ιστορία.
Στο τέλος της πινακοθήκης υπήρχε ένας μεγάλος άδειος καμβάς.
Δίπλα του βρισκόταν ένα μικρό πινέλο.
Η Λίτα το πήρε και σκέφτηκε τι θα μπορούσε να δημιουργήσει.
Άρχισε να ζωγραφίζει όλα τα μέρη που είχε επισκεφθεί στα ταξίδια της.
Έβαλε χρώματα, σχήματα και όμορφες αναμνήσεις.
Όταν τελείωσε, ο πίνακας άρχισε να λάμπει.
Είχε γίνει μέρος της μεγάλης συλλογής.
Η Νεράιδα Λίτα κοίταξε για μία τελευταία φορά την πινακοθήκη πριν φύγει.
Χαμογέλασε.
Κατάλαβε πως κάθε δημιουργία κρύβει μέσα της μια ιστορία και πως η φαντασία μπορεί να μετατρέψει έναν απλό καμβά σε έναν ολόκληρο κόσμο.
