Η Νεράιδα Φαίηθλιν πετούσε ψηλά ένα ήρεμο βράδυ, όταν είδε στην κορυφή ενός λόφου ένα παράξενο κτίριο που δεν είχε παρατηρήσει ποτέ ξανά.
Ήταν στρογγυλό, με έναν μεγάλο θόλο στην οροφή και μικρά φωτάκια που έλαμπαν γύρω του σαν αστέρια.
Η Φαίηθλιν πλησίασε γεμάτη περιέργεια.
Η μεγάλη πόρτα άνοιξε αργά και μπήκε μέσα.
Μπροστά της υπήρχε το πιο εντυπωσιακό αστεροσκοπείο που είχε δει ποτέ.
Στο κέντρο της αίθουσας βρισκόταν ένα τεράστιο τηλεσκόπιο στραμμένο προς τον ουρανό.
Γύρω υπήρχαν χάρτες με αστέρια, πλανήτες και μακρινούς κόσμους.
Η Φαίηθλιν κοίταξε μέσα από το τηλεσκόπιο.
Ξαφνικά ο ουρανός φάνηκε πιο κοντά από ποτέ.
Είδε αστέρια που έλαμπαν σαν μικρά διαμαντάκια και όμορφους σχηματισμούς που δημιουργούσαν σχέδια μέσα στη νύχτα.
«Πόσα πράγματα υπάρχουν εκεί έξω για να ανακαλύψουμε!» είπε εντυπωσιασμένη.
Συνέχισε την εξερεύνηση του αστεροσκοπείου.
Σε ένα δωμάτιο βρήκε ένα μεγάλο βιβλίο γεμάτο ζωγραφιές του ουρανού.
Κάθε σελίδα έδειχνε διαφορετικές εικόνες και ιστορίες για όσα είχαν παρατηρήσει όσοι είχαν περάσει από εκεί.
Η Φαίηθλιν αποφάσισε να προσθέσει και τη δική της σελίδα.
Ζωγράφισε τον ουρανό όπως τον είχε δει εκείνο το βράδυ.
Με τα χρώματα, τα φώτα και όλη τη μαγεία της στιγμής.
Όταν τελείωσε, βγήκε έξω.
Κοίταξε ξανά ψηλά.
Ο ουρανός που έβλεπε κάθε βράδυ τώρα της φαινόταν ακόμη πιο ξεχωριστός.
Χαμογέλασε και άνοιξε τα φτερά της.
Η Νεράιδα Φαίηθλιν συνέχισε το ταξίδι της, γνωρίζοντας πως πάντα υπάρχουν καινούρια πράγματα να ανακαλύψεις, αρκεί να κοιτάξεις λίγο πιο μακριά.
