Σε μια κρυφή κοιλάδα, εκεί όπου τα λουλούδια ανθίζουν όλο τον χρόνο και ο αέρας μυρίζει μέλι και γιασεμί, ζούσε η νεράιδα Ευγνώμη. Δεν ήταν σαν τις άλλες νεράιδες που έφερναν καταιγίδες, χιόνια ή άνεμους. Η Ευγνώμη είχε ένα πολύ πιο σπάνιο χάρισμα. Έφερνε καλοσύνη στις καρδιές των ανθρώπων.
Όπου περνούσε, τα πρόσωπα γίνονταν πιο ήρεμα, οι φωνές πιο γλυκές και οι άνθρωποι θυμούνταν να λένε «ευχαριστώ».
Η Ευγνώμη κρατούσε πάντα ένα μικρό φως στο χέρι της. Όταν κάποιος ένιωθε θυμό ή στεναχώρια, εκείνο το φως γινόταν πιο ζεστό και τον ηρεμούσε.
Μια μέρα όμως, κάτι παράξενο συνέβη στον κόσμο. Οι άνθρωποι άρχισαν να ξεχνούν να λένε ευχαριστώ. Οι καβγάδες έγιναν πιο συχνοί και η κοιλάδα της Ευγνώμης άρχισε να χάνει τα χρώματά της.
Τα λουλούδια έγειραν, ο ουρανός έγινε πιο γκρίζος και το φως στο χέρι της άρχισε να τρεμοπαίζει.
«Τι συμβαίνει;» ψιθύρισε η Ευγνώμη.
Για πρώτη φορά, αποφάσισε να φύγει από την κοιλάδα της και να πάει στον κόσμο των ανθρώπων.
Κατέβηκε απαλά σαν μικρή λάμψη και βρέθηκε σε μια πόλη γεμάτη φασαρία. Κανείς δεν κοιτούσε κανέναν, όλοι έτρεχαν βιαστικά.
Εκεί είδε ένα μικρό παιδί να πέφτει κάτω και να χάνει τα παιχνίδια του στο δρόμο. Κανείς δεν σταμάτησε να βοηθήσει.
Η Ευγνώμη πλησίασε σιγά.
«Είσαι καλά;» ρώτησε απαλά.
Το παιδί κοίταξε γύρω του τρομαγμένο.
Η νεράιδα άπλωσε το χέρι της και το μικρό φως της άγγιξε την καρδιά του παιδιού. Εκείνο χαμογέλασε ξαφνικά.
«Ευχαριστώ…» είπε.
Και εκείνη τη στιγμή συνέβη κάτι μαγικό. Το φως της Ευγνώμης δυνάμωσε. Μια μικρή λάμψη απλώθηκε γύρω τους και οι άνθρωποι που ήταν κοντά σταμάτησαν για λίγο και κοίταξαν.
Κάποιος είπε «ευχαριστώ» σε κάποιον άλλον. Μετά άλλος ένας. Και άλλος ένας.
Σιγά σιγά, οι λέξεις αυτές άρχισαν να επιστρέφουν στον κόσμο.
Η κοιλάδα της Ευγνώμης άρχισε να ξαναζωντανεύει, τα λουλούδια να σηκώνονται και ο ουρανός να γίνεται ξανά γαλάζιος.
Η Ευγνώμη χαμογέλασε.
«Μερικές φορές, μια μικρή λέξη μπορεί να αλλάξει ολόκληρο τον κόσμο,» είπε.
Και από τότε, κάθε φορά που κάποιος έλεγε «ευχαριστώ», μια μικρή αόρατη λάμψη έφτανε μέχρι την κοιλάδα της νεράιδας Ευγνώμης, και εκείνη χαμογελούσε ξανά.
