Η νεράιδα Μελωδία πετούσε απαλά πάνω από μια καταπράσινη πεδιάδα, όταν άκουσε μια γλυκιά μελωδία να ταξιδεύει με τον άνεμο.
Σταμάτησε στον αέρα και αφουγκράστηκε.
Η μουσική ερχόταν από έναν κήπο που δεν είχε επισκεφθεί ποτέ.
Κατέβηκε χαμηλά και μπήκε ανάμεσα στα λουλούδια.
Μόλις φύσηξε το αεράκι, τα πέταλά τους άρχισαν να κινούνται απαλά και κάθε λουλούδι έβγαζε μια διαφορετική μουσική νότα.
Άλλα ακούγονταν πιο ψηλά, άλλα πιο χαμηλά και όλα μαζί δημιουργούσαν μια υπέροχη μελωδία.
Η Μελωδία έκλεισε τα μάτια της και άκουγε τον παράξενο αυτόν κήπο να παίζει τη δική του μουσική.
Έπειτα άρχισε να πετά αργά ανάμεσα στα λουλούδια, ακολουθώντας τον ρυθμό.
Κάθε κίνηση των φτερών της έμοιαζε με χορό.
Στο κέντρο του κήπου υπήρχε ένα μεγάλο κυκλικό λιβάδι.
Η νεράιδα προσγειώθηκε εκεί και γύρισε αργά γύρω από τον εαυτό της.
Η μουσική συνέχιζε να ακούγεται από όλες τις πλευρές, σαν να την συνόδευε σε κάθε της βήμα.
Καθώς ο ήλιος ανέβαινε ψηλότερα, οι νότες γίνονταν όλο και πιο απαλές.
Η Μελωδία άνοιξε ξανά τα φτερά της και πέταξε ψηλά πάνω από τον κήπο.
Από εκεί μπορούσε να βλέπει χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια να κινούνται συγχρονισμένα με τον άνεμο.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως η πιο όμορφη μουσική δεν χρειάζεται πάντα μουσικά όργανα.
Μερικές φορές αρκεί η φύση, ο άνεμος και λίγη φαντασία για να δημιουργηθεί η πιο μαγική συναυλία.
