Η Νεράιδα Γλαύκη πετούσε χαμηλά πάνω από ένα καταπράσινο δάσος, όταν είδε κάτι να κινείται ανάμεσα στις κορυφές των δέντρων.
Πλησίασε με περιέργεια.
Μπροστά της πέταξαν τεράστιες πεταλούδες με φτερά μεγαλύτερα από τα δικά της.
Οι κινήσεις τους ήταν αργές και τόσο ήρεμες, που έμοιαζαν να χορεύουν στον αέρα.
Η Γλαύκη άρχισε να τις ακολουθεί.
Οι πεταλούδες την οδήγησαν σε ένα ξέφωτο γεμάτο πανύψηλα λουλούδια που έφταναν σχεδόν μέχρι τις κορυφές των δέντρων.
Η νεράιδα πέταξε ανάμεσά τους και θαύμαζε τα τεράστια πέταλα που άνοιγαν προς τον ήλιο.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε έναν κυκλικό κήπο, όπου δεκάδες πέτρες ήταν τοποθετημένες με απόλυτη συμμετρία.
Στο κέντρο υπήρχε ένα μοναχικό δέντρο με φύλλα που λαμπύριζαν όταν τα άγγιζε το φως.
Η Γλαύκη κάθισε για λίγο σε ένα από τα χαμηλά κλαδιά του.
Από εκεί παρακολουθούσε τις γιγάντιες πεταλούδες να πετούν ήρεμα πάνω από τα λουλούδια.
Ύστερα άνοιξε τα φτερά της και έκανε έναν μεγάλο κύκλο γύρω από το ξέφωτο.
Καθώς πλησίαζε το απόγευμα, το φως του ήλιου γινόταν πιο απαλό και οι σκιές των δέντρων μεγάλωναν πάνω στο γρασίδι.
Η Νεράιδα Γλαύκη αποχαιρέτησε το όμορφο αυτό μέρος και πέταξε ξανά ψηλά στον ουρανό.
Ήξερε πως κάθε πτήση μπορούσε να την οδηγήσει σε έναν τόπο που δεν είχε δει ποτέ και πως η φύση έκρυβε πάντα μια νέα έκπληξη για όσους αγαπούσαν την εξερεύνηση.
