Η νεράιδα Αμορέλ πετούσε ήρεμα πάνω από ένα μεγάλο δάσος, όταν παρατήρησε πως οι κορυφές ορισμένων δέντρων λαμπύριζαν παράξενα κάτω από το φως του ήλιου.
Κατέβηκε χαμηλά για να δει τι συνέβαινε.
Όσο πλησίαζε, τόσο περισσότερο εντυπωσιαζόταν.
Οι κορμοί ήταν κανονικοί, όμως τα φύλλα τους έμοιαζαν διάφανα, σαν να ήταν φτιαγμένα από γυαλί.
Κάθε φορά που φυσούσε ο αέρας, τα φύλλα άγγιζαν το ένα το άλλο και δημιουργούσαν έναν απαλό, μελωδικό ήχο.
Η Αμορέλ πέταξε ανάμεσα στα παράξενα δέντρα και άκουγε τη φυσική αυτή μελωδία.
Ήταν σαν ολόκληρο το δάσος να έπαιζε μουσική.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε ένα μεγάλο πέτρινο μονοπάτι που σχημάτιζε έναν κύκλο γύρω από ένα πανάρχαιο δέντρο.
Ο κορμός του ήταν τόσο μεγάλος, που θα χρειάζονταν πολλοί άνθρωποι μαζί για να τον αγκαλιάσουν.
Η Αμορέλ κάθισε σε ένα χαμηλό κλαδί και παρατήρησε τις αχτίδες του ήλιου να περνούν μέσα από τα διάφανα φύλλα.
Χιλιάδες μικρές πολύχρωμες αντανακλάσεις χόρευαν πάνω στο έδαφος.
Η νεράιδα χαμογέλασε.
Έμεινε αρκετή ώρα απολαμβάνοντας την ηρεμία και τη μοναδική ομορφιά του δάσους.
Όταν ήρθε η ώρα να συνεχίσει το ταξίδι της, πέταξε ψηλά πάνω από τις κορυφές των δέντρων.
Καθώς απομακρυνόταν, γύρισε για μία τελευταία ματιά.
Το δάσος συνέχιζε να λαμπυρίζει σαν πολύτιμος κρύσταλλος κάτω από το φως του ήλιου.
Η Αμορέλ ήξερε πως εκείνη η ξεχωριστή γωνιά θα έμενε για πάντα μία από τις πιο όμορφες αναμνήσεις των ταξιδιών της.
