Η Νεράιδα Ευγνώμη πετούσε πάνω από έναν μεγάλο κήπο, όταν είδε κάτι μικρό να λαμπυρίζει ανάμεσα στα λουλούδια.
Κατέβηκε για να το παρατηρήσει.
Ήταν ένα μικρό ξύλινο κουτί με όμορφα σχέδια ζωγραφισμένα επάνω του.
Μόλις το άνοιξε, βρήκε μέσα πολλά μικρά χαρτάκια.
Σε κάθε χαρτάκι ήταν γραμμένη και μια όμορφη στιγμή.
Ένα έγραφε για ένα χαμόγελο που χάρισε κάποιος.
Ένα άλλο για μια βοήθεια που δόθηκε την κατάλληλη στιγμή.
Και ένα τρίτο για μια καλή κουβέντα που έκανε τη μέρα κάποιου καλύτερη.
Η Ευγνώμη διάβαζε μία μία τις μικρές ιστορίες και χαμογελούσε.
Κατάλαβε πως οι πιο απλές πράξεις μπορούν να έχουν μεγάλη αξία.
Πήρε μερικά άδεια χαρτάκια και άρχισε να γράφει και εκείνη όμορφες στιγμές που είχε ζήσει.
Σιγά σιγά το κουτί γέμιζε όλο και περισσότερο.
Κάθε νέα ανάμνηση έκανε το ξύλο του να λάμπει λίγο πιο δυνατά.
Λίγο αργότερα, το κουτί άνοιξε μόνο του και μικρές φωτεινές λάμψεις ανέβηκαν στον ουρανό.
Κάθε λάμψη ήταν και ένα μικρό «ευχαριστώ».
Η Νεράιδα Ευγνώμη τις παρακολούθησε να ταξιδεύουν ψηλά.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως όταν θυμόμαστε τα όμορφα πράγματα που έχουμε γύρω μας, η καρδιά μας γεμίζει χαρά.
Άνοιξε τα φτερά της και συνέχισε το ταξίδι της, έτοιμη να μαζέψει ακόμη περισσότερες στιγμές γεμάτες ευγνωμοσύνη.
