Η Νεράιδα Κλαούντια ξύπνησε ένα γλυκό ανοιξιάτικο πρωινό και άνοιξε τα λαμπερά φτερά της.
Της άρεσε να ταξιδεύει ψηλά στον ουρανό και να ανακαλύπτει μαγικά μέρη που ήταν κρυμμένα ανάμεσα στα σύννεφα.
Εκείνη την ημέρα παρατήρησε στο βάθος μια πολύχρωμη λάμψη που δεν είχε ξαναδεί ποτέ.
«Πάω να ανακαλύψω τι είναι!» είπε χαμογελώντας.
Πέταξε πάνω από δάση, λίμνες και καταπράσινα λιβάδια, μέχρι που έφτασε μπροστά σε μια τεράστια γέφυρα φτιαγμένη από όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Η γέφυρα ένωνε δύο λευκά σύννεφα και έλαμπε σαν πολύτιμος κρύσταλλος.
Η Κλαούντια πέρασε προσεκτικά επάνω της.
Σε κάθε της βήμα, μικροσκοπικά φωτεινά αστεράκια εμφανίζονταν γύρω της και σκορπούσαν πολύχρωμες σπίθες στον αέρα.
Στο τέλος της γέφυρας ανακάλυψε έναν πανέμορφο κήπο.
Τα λουλούδια είχαν πέταλα που άλλαζαν χρώμα όταν τα άγγιζε το φως του ήλιου, ενώ οι πεταλούδες άφηναν πίσω τους λαμπερές χρυσές γραμμές καθώς πετούσαν.
Η Κλαούντια περπάτησε αργά στα μικρά μονοπάτια και θαύμαζε κάθε γωνιά του κήπου.
Λίγο πιο πέρα βρήκε ένα μικρό σιντριβάνι.
Αντί για νερό, από μέσα του ανέβαιναν μικρές φωτεινές σταγόνες που έμοιαζαν με πολύχρωμες φυσαλίδες.
Όταν έσκαγαν, γέμιζαν τον αέρα με απαλές λάμψεις.
Η Νεράιδα Κλαούντια γέλασε χαρούμενα και συνέχισε την εξερεύνησή της.
Στο κέντρο του κήπου υπήρχε ένα μεγάλο δέντρο με ασημένιο κορμό και φύλλα που λαμπύριζαν σαν διαμάντια.
Πάνω στα κλαδιά του κρέμονταν μικρά κρυστάλλινα καμπανάκια.
Όταν φυσούσε το αεράκι, ακούγονταν απαλοί, γλυκοί ήχοι που γέμιζαν ολόκληρο τον ουρανό.
Πριν φύγει, η Κλαούντια πήρε ένα μικρό πεσμένο ασημένιο φύλλο από το έδαφος για να θυμάται αυτό το υπέροχο ταξίδι.
Έπειτα άνοιξε ξανά τα φτερά της και πέταξε ψηλά.
Καθώς απομακρυνόταν, γύρισε για μια τελευταία ματιά στη γέφυρα των ουράνιων χρωμάτων.
Χαμογέλασε, γιατί ήξερε πως κάθε νέα διαδρομή στον μαγικό κόσμο έκρυβε μια ακόμη όμορφη περιπέτεια που περίμενε να την ανακαλύψει.
