Η Νεράιδα Αμορέλ ξύπνησε ένα φωτεινό καλοκαιρινό πρωινό γεμάτη χαρά.
Άπλωσε τα ιριδίζοντα φτερά της, τίναξε λίγη χρυσόσκονη στον αέρα και ξεκίνησε την καθημερινή της πτήση πάνω από τα σύννεφα.
Καθώς πετούσε, παρατήρησε ένα μικρό ουράνιο περιστέρι να της αφήνει έναν λαμπερό φάκελο.
Η Αμορέλ τον άνοιξε με περιέργεια.
Μέσα υπήρχε μια πρόσκληση.
«Σας περιμένουμε στο Εργαστήριο των Χρωμάτων του Ουρανού. Ελάτε να ανακαλύψετε πώς γεννιούνται οι αποχρώσεις κάθε ανατολής και κάθε δύσης.»
Η νεράιδα δεν έχασε ούτε στιγμή.
Ακολούθησε έναν δρόμο από σύννεφα μέχρι που έφτασε σε ένα τεράστιο παλάτι φτιαγμένο από γυαλί και ουράνια τόξα.
Στο εσωτερικό του υπήρχαν δεκάδες μεγάλες αίθουσες γεμάτες γυάλινες φιάλες.
Άλλες περιείχαν το απαλό γαλάζιο του πρωινού ουρανού, άλλες το βαθύ πορτοκαλί του ηλιοβασιλέματος, ενώ σε μερικές λαμπύριζαν αποχρώσεις που η Αμορέλ δεν είχε ξαναδεί ποτέ.
Ένας χαμογελαστός μάστορας των χρωμάτων την υποδέχθηκε.
«Εδώ», της είπε, «δεν βάφουμε μόνο τον ουρανό. Δημιουργούμε τις αποχρώσεις που χαρίζουν έμπνευση, αισιοδοξία και χαμόγελα σε όσους κοιτούν ψηλά.»
Η Αμορέλ φόρεσε μια μικρή ποδιά και ξεκίνησε να εξερευνά το εργαστήριο.
Σε ένα τραπέζι υπήρχαν πινέλα από αχτίδες ήλιου.
Σε άλλο υπήρχαν κρυστάλλινα δοχεία που κρατούσαν σταγόνες από πρωινή δροσιά.
Λίγο πιο πέρα λειτουργούσε μια παράξενη μηχανή.
Κάθε φορά που κάποιος γελούσε δυνατά, η μηχανή δημιουργούσε μια καινούρια φωτεινή απόχρωση.
Η Αμορέλ δεν μπορούσε να σταματήσει να χαμογελά.
Στη συνέχεια ανέβηκε σε μια μεγάλη γυάλινη εξέδρα.
Από εκεί μπορούσε να παρακολουθήσει πώς οι τεχνίτες του ουρανού ανακάτευαν προσεκτικά τα χρώματα πριν τα σκορπίσουν απαλά πάνω από τα σύννεφα.
Σιγά σιγά, ο ουρανός άρχισε να γεμίζει με εντυπωσιακές ροζ, χρυσές, μοβ και γαλάζιες αποχρώσεις.
Ήταν σαν ένας τεράστιος ζωγραφικός καμβάς.
Πριν φύγει, της επέτρεψαν να κρατήσει ένα μικρό κρυστάλλινο πινέλο.
«Δεν βάφει τοίχους ούτε χαρτιά», της εξήγησαν.
«Ζωγραφίζει μόνο όμορφες αναμνήσεις στην καρδιά όσων πιστεύουν στη φαντασία.»
Η Αμορέλ το φύλαξε προσεκτικά μέσα στο μικρό της σακουλάκι.
Καθώς επέστρεφε πετώντας πάνω από τον κόσμο, παρατήρησε μικρά παιδιά να κοιτούν τον πολύχρωμο ουρανό με θαυμασμό.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως ίσως κάποια από αυτά να μην μάθαιναν ποτέ το μυστικό εργαστήριο που κρυβόταν πάνω από τα σύννεφα.
Όμως κάθε φορά που θα σήκωναν το βλέμμα τους και θα θαύμαζαν μια όμορφη ανατολή ή ένα μαγευτικό ηλιοβασίλεμα, ένα μικρό κομμάτι από τη μαγεία της Αμορέλ θα ταξίδευε μαζί τους, θυμίζοντάς τους πως η φαντασία μπορεί να δώσει χρώμα ακόμη και στον πιο απλό ουρανό.
