Η Νεράιδα Φαίηθλιν ξύπνησε ένα ήρεμο πρωινό και άνοιξε τα λαμπερά φτερά της.
Ο ουρανός ήταν καταγάλανος και ένα απαλό αεράκι την καλούσε να ξεκινήσει μια νέα εξερεύνηση.
«Σήμερα θα ανακαλύψω έναν καινούριο μαγικό τόπο!» είπε χαμογελώντας.
Πέταξε πάνω από καταπράσινα δάση, πολύχρωμα λιβάδια και μικρούς καταρράκτες, μέχρι που είδε στο βάθος μια λίμνη που λαμπύριζε σαν καθρέφτης.
Καθώς πλησίαζε, παρατήρησε κάτι παράξενο.
Μέσα στο νερό έμοιαζε να υπάρχουν μικρά αστέρια που έλαμπαν ακόμη και μέσα στη μέρα.
Η Φαίηθλιν προσγειώθηκε απαλά στην όχθη και περπάτησε γύρω από τη λίμνη.
Το νερό ήταν τόσο καθαρό, που μπορούσε να δει τον βυθό και τις χρυσές πέτρες που λαμποκοπούσαν.
Κάθε φορά που ένα απαλό αεράκι άγγιζε την επιφάνεια, τα μικρά φωτεινά αστέρια χόρευαν πάνω στα κύματα.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε μια ξύλινη αποβάθρα.
Στην άκρη της ήταν δεμένο ένα μικρό βαρκάκι στολισμένο με λευκά λουλούδια.
Η Φαίηθλιν ανέβηκε μέσα και άφησε το βαρκάκι να ταξιδεύει ήρεμα στη λίμνη.
Καθώς προχωρούσε, είδε μικρά νούφαρα να ανοίγουν τα πέταλά τους και λιβελούλες να πετούν πάνω από το νερό.
Στο κέντρο της λίμνης υπήρχε ένα μικρό νησάκι.
Εκεί φύτρωνε ένα εντυπωσιακό δέντρο με ασημένια φύλλα που λαμπύριζαν σαν μικρά αστέρια.
Η Νεράιδα Φαίηθλιν κάθισε για λίγο κάτω από τη σκιά του και απόλαυσε την ηρεμία του τόπου.
Πριν φύγει, γέμισε ένα μικρό κρυστάλλινο μπουκαλάκι με λίγο νερό από τη λίμνη, για να θυμάται πάντα εκείνη τη μαγική ημέρα.
Έπειτα άνοιξε τα φτερά της και πέταξε ξανά ψηλά στον ουρανό.
Καθώς απομακρυνόταν, η λίμνη συνέχιζε να λαμπυρίζει σαν να ήταν γεμάτη αμέτρητα αστέρια.
Η Φαίηθλιν χαμογέλασε.
Ήξερε πως ο κόσμος είναι γεμάτος μαγικά μέρη και πως κάθε καινούριο ταξίδι χαρίζει μια ακόμη όμορφη ιστορία που αξίζει να θυμάσαι για πάντα.
