Κάπου ψηλά, εκεί όπου τα σύννεφα ακουμπούν τις κορυφές των βουνών, υπάρχει ένα μυστικό βασίλειο. Είναι το βασίλειο της πρώτης χιονόπτωσης. Εκεί ζει η Κρυσταλένια, η νεράιδα που ξυπνά τον χειμώνα κάθε χρόνο.
Η Κρυσταλένια φοράει ένα φόρεμα φτιαγμένο από καθαρό πάγο και μικρούς κρυστάλλους που λάμπουν σαν αστέρια. Όταν πετάει, από τα χέρια της πέφτουν οι πρώτες χιονονιφάδες της χρονιάς.
Η δουλειά της είναι πολύ σημαντική. Αν εκείνη δεν δώσει το σήμα, ο χειμώνας δεν μπορεί να ξεκινήσει.
Μια μέρα όμως, κάτι παράξενο συνέβη. Ο ουρανός είχε γίνει έτοιμος για χιόνι, τα σύννεφα είχαν μαζευτεί, αλλά τίποτα δεν έπεφτε στη γη. Ο χειμώνας είχε κολλήσει.
Η Κρυσταλένια ανησύχησε.
«Γιατί δεν πέφτει το χιόνι;» αναρωτήθηκε.
Πέταξε γρήγορα προς το μεγάλο Χιονόκρυσταλλο, την πηγή όλων των χιονονιφάδων. Εκεί βρήκε κάτι περίεργο. Ένα μικρό πουλί είχε σφηνώσει μέσα στον πάγο, προσπαθώντας να προστατευτεί από το κρύο.
Το πουλί ήταν τρομαγμένο και μόνο, και από τον φόβο του το χιόνι δεν μπορούσε να απελευθερωθεί.
Η Κρυσταλένια πλησίασε αργά.
«Δεν είσαι μόνος,» του είπε απαλά.
Με ένα άγγιγμα, έλιωσε λίγο τον πάγο γύρω του και το απελευθέρωσε. Το πουλί πέταξε πάνω της και κάθισε στον ώμο της.
«Δεν ήθελα να σε ενοχλήσω… κρύωνα πολύ,» είπε.
«Το ξέρω,» απάντησε η Κρυσταλένια. «Αλλά το χιόνι χρειάζεται ηρεμία για να πέσει.»
Τότε άπλωσε τα χέρια της. Ένα λαμπερό κρυστάλλινο φως γέμισε τον ουρανό. Τα σύννεφα άρχισαν να κινούνται, να χορεύουν, και ξαφνικά… η πρώτη χιονονιφάδα έπεσε στη γη.
Μετά άλλη μία. Και άλλη μία.
Σε λίγα λεπτά, ο κόσμος είχε ντυθεί στα λευκά.
Το πουλί πέταξε χαρούμενο στον ουρανό, και η Κρυσταλένια χαμογέλασε.
Από τότε, κάθε πρώτη χιονόπτωση συνοδευόταν από ένα μικρό πουλί που πετούσε χαρούμενο ανάμεσα στις νιφάδες… σαν ευχαριστώ στη νεράιδα του χειμώνα.
