Η Νεράιδα Λίτα ξύπνησε ένα γλυκό ανοιξιάτικο πρωινό με μια παράξενη αίσθηση.
Ένιωθε πως εκείνη η ημέρα θα την οδηγούσε σε κάτι πραγματικά μοναδικό.
Άνοιξε τα λαμπερά φτερά της και πέταξε ψηλά, πάνω από καταπράσινα δάση, γαλάζιες λίμνες και χρυσά λιβάδια.
Ξαφνικά, ανάμεσα σε δύο λευκά σύννεφα, είδε μια τεράστια πόρτα από κρύσταλλο.
Πάνω της υπήρχε μια επιγραφή που έγραφε:
«Η Βιβλιοθήκη των Ονείρων».
Με μια απαλή ώθηση, η πόρτα άνοιξε.
Η Λίτα μπήκε μέσα και έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
Ράφια ατελείωτα έφταναν μέχρι την οροφή, γεμάτα βιβλία κάθε μεγέθους και χρώματος.
Όμως αυτά τα βιβλία ήταν διαφορετικά.
Δεν είχαν τίτλους.
Δεν είχαν συγγραφείς.
Κάθε βιβλίο περίμενε τον επισκέπτη του για να του αποκαλύψει μια μοναδική ιστορία.
Η Λίτα πλησίασε ένα μικρό γαλάζιο βιβλίο.
Μόλις άγγιξε το εξώφυλλό του, οι σελίδες άρχισαν να γυρίζουν μόνες τους.
Ξαφνικά, γύρω της εμφανίστηκε ένα ολόκληρο τοπίο.
Βρέθηκε σε έναν ουρανό γεμάτο ιπτάμενα νησιά, γέφυρες από ουράνια τόξα και δέντρα που αντί για φύλλα είχαν μικρά φωτεινά αστέρια.
Ήταν σαν να είχε μπει μέσα στην ίδια την ιστορία.
Όταν το βιβλίο έκλεισε, επέστρεψε ξανά στη βιβλιοθήκη.
Δίπλα της εμφανίστηκε ένας ηλικιωμένος βιβλιοθηκάριος με ασημένια γένια και γυαλιά που έλαμπαν σαν μικρά διαμάντια.
«Κάθε βιβλίο», της είπε χαμογελώντας, «γεννιέται από ένα όνειρο κάποιου παιδιού. Όσο τα παιδιά συνεχίζουν να ονειρεύονται, η βιβλιοθήκη μας μεγαλώνει.»
Η Λίτα εντυπωσιάστηκε.
Συνέχισε να εξερευνά τις αίθουσες.
Σε μία υπήρχαν βιβλία που μύριζαν λουλούδια.
Σε άλλη, τα βιβλία τραγουδούσαν απαλές μελωδίες καθώς άνοιγαν.
Σε μια τρίτη αίθουσα, οι σελίδες μετατρέπονταν σε πεταλούδες και πετούσαν γύρω από τους επισκέπτες πριν επιστρέψουν στη θέση τους.
Η αγαπημένη της γωνιά ήταν ένα μεγάλο αναγνωστήριο με γυάλινη οροφή.
Από εκεί μπορούσε να βλέπει τα σύννεφα να περνούν αργά πάνω από τη βιβλιοθήκη, ενώ μικρές ασημένιες πυγολαμπίδες φώτιζαν διακριτικά κάθε τραπέζι.
Πριν φύγει, ο βιβλιοθηκάριος της χάρισε ένα μικρό άδειο βιβλίο.
«Δεν είναι πραγματικά άδειο», της είπε.
«Κάθε φορά που θα κάνεις μια καλή πράξη ή θα ζεις μια όμορφη περιπέτεια, θα γεμίζει μόνο του με καινούριες σελίδες.»
Η Λίτα κράτησε το βιβλίο κοντά στην καρδιά της.
Πέταξε ξανά προς το σπίτι της, χαμογελώντας.
Ήξερε πως οι μεγαλύτεροι θησαυροί δεν είναι πάντα από χρυσό ή πολύτιμους λίθους.
Μερικές φορές κρύβονται μέσα στις ιστορίες, στη φαντασία και στα όνειρα που τολμάμε να κάνουμε κάθε μέρα.
