Μια φορά κι έναν καιρό, πολύ μακριά από τις πόλεις και τα χωριά, υπήρχε η μαγική Νεραϊδοχώρα. Εκεί ζούσε η νεράιδα Ίριδα, μια γλυκιά νεράιδα με λαμπερά φτερά που έμοιαζαν με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Η Ίριδα είχε μια πολύ σημαντική αποστολή.
Κάθε πρωί πετούσε πάνω από τα σύννεφα και ζωγράφιζε τα ουράνια τόξα που εμφανίζονταν μετά τη βροχή. Τα παιδιά σε όλο τον κόσμο χαμογελούσαν όταν τα έβλεπαν και οι καρδιές τους γέμιζαν ελπίδα.
Ένα πρωινό όμως συνέβη κάτι παράξενο.
Η Ίριδα ξύπνησε και παρατήρησε ότι ο ουρανός ήταν γκρίζος.
Δεν υπήρχε ούτε ένα χρώμα.
Ούτε κόκκινο.
Ούτε κίτρινο.
Ούτε μπλε.
Το μεγάλο ουράνιο τόξο της Νεραϊδοχώρας είχε εξαφανιστεί!
«Ωχ όχι!» φώναξε η Ίριδα.
«Πού πήγαν όλα τα χρώματα;»
Αμέσως πήρε το μαγικό της ραβδί και ξεκίνησε να ψάχνει.
Πρώτα επισκέφθηκε το Δάσος των Λουλουδιών.
Εκεί συνάντησε μια μικρή πεταλούδα που έκλαιγε.
«Τι συμβαίνει;» τη ρώτησε η Ίριδα.
«Έχασα τον δρόμο για το σπίτι μου», απάντησε η πεταλούδα.
Η Ίριδα την πήρε μαζί της και την οδήγησε στην οικογένειά της.
Μόλις η πεταλούδα χαμογέλασε, ένα λαμπερό κίτρινο χρώμα εμφανίστηκε στον ουρανό.
«Περίεργο...» σκέφτηκε η νεράιδα.
Συνέχισε το ταξίδι της.
Λίγο αργότερα έφτασε στη Λίμνη των Αστεριών.
Εκεί βρήκε ένα μικρό βατραχάκι που φοβόταν να κολυμπήσει μόνο του.
Η Ίριδα κάθισε δίπλα του και το ενθάρρυνε.
«Πιστεύω σε εσένα», του είπε.
Το βατραχάκι πήρε θάρρος και έκανε μια μεγάλη βουτιά.
Αμέσως ένα όμορφο μπλε χρώμα φώτισε τον ουρανό.
Τώρα η Ίριδα ήταν σίγουρη.
Τα χρώματα δεν είχαν χαθεί.
Κρύβονταν μέσα στις καλές πράξεις!
Έτσι συνέχισε να βοηθά όποιον συναντούσε.
Έδωσε νερό σε ένα διψασμένο λαγουδάκι.
Βοήθησε ένα πουλάκι να επιστρέψει στη φωλιά του.
Παρηγόρησε ένα μικρό ξωτικό που είχε στενοχωρηθεί.
Και κάθε φορά, ένα νέο χρώμα εμφανιζόταν στον ουρανό.
Το κόκκινο.
Το πράσινο.
Το πορτοκαλί.
Το μωβ.
Μέχρι που όλα τα χρώματα ενώθηκαν ξανά.
Ξαφνικά, ένα τεράστιο ουράνιο τόξο άπλωσε τη λάμψη του πάνω από ολόκληρη τη Νεραϊδοχώρα.
Τα λουλούδια άρχισαν να χορεύουν.
Τα πουλιά να τραγουδούν.
Οι νεράιδες να γελούν.
Η Ίριδα κοίταξε τον ουρανό και χαμογέλασε.
Είχε ανακαλύψει το μεγάλο μυστικό.
Τα χρώματα του κόσμου δεν γεννιούνται από τη μαγεία.
Γεννιούνται από την καλοσύνη, τη φιλία και την αγάπη.
Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που εμφανιζόταν ένα ουράνιο τόξο, τα παιδιά θυμούνταν πως ακόμη και η πιο μικρή καλή πράξη μπορεί να κάνει τον κόσμο πιο όμορφο.
