Η Σούγκαρ το Λαμπραντόρ περπατούσε χαρούμενα σε ένα μεγάλο λιβάδι, όταν είδε κάτι να κατεβαίνει αργά από τον ουρανό.
Ήταν ένα τεράστιο πολύχρωμο αερόστατο!
«Ουάου!» γάβγισε με ενθουσιασμό.
Το αερόστατο προσγειώθηκε απαλά δίπλα σε έναν ανεμόμυλο και από μέσα βγήκε ο κύριος Άρης, ένας ηλικιωμένος πιλότος με λευκό καπέλο.
«Καλημέρα, Σούγκαρ!» είπε χαμογελώντας. «Θα ήθελες να κάνουμε μια βόλτα;»
Η Σούγκαρ κούνησε την ουρά της τόσο γρήγορα που παραλίγο να χάσει την ισορροπία της.
Σε λίγο, το αερόστατο είχε ήδη ανέβει ψηλά στον ουρανό.
Από εκεί πάνω η Σούγκαρ μπορούσε να δει ποτάμια που έμοιαζαν με ασημένιες κορδέλες, χωράφια γεμάτα λουλούδια και μικρά χωριά με κόκκινες σκεπές.
«Είναι σαν να πετάω!» γάβγισε χαρούμενα.
Καθώς ταξίδευαν, πέρασαν πάνω από μια λίμνη όπου κολυμπούσαν κύκνοι και πάνω από ένα δάσος γεμάτο ανθισμένες κερασιές.
Λίγο αργότερα, έφτασαν σε μια κοιλάδα γεμάτη ανεμόμυλους.
Ο αέρας ήταν απαλός και το αερόστατο χόρευε ήρεμα ανάμεσα στα σύννεφα.
Η Σούγκαρ ξάπλωσε στο καλάθι και απολάμβανε το ταξίδι, ενώ ο ήλιος έβαφε τον ουρανό χρυσό.
Όταν το αερόστατο επέστρεψε στη γη, η Σούγκαρ κοίταξε ψηλά και χαμογέλασε.
«Ο κόσμος είναι γεμάτος όμορφα μέρη», είπε.
Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που έβλεπε ένα σύννεφο να περνά αργά στον ουρανό, θυμόταν τη βόλτα με το πολύχρωμο αερόστατο και ονειρευόταν το επόμενο ταξίδι της.
