Ο Τάζ έτρεχε χαρούμενος κατά μήκος της παραλίας ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό, όταν είδε μια μεγάλη αφίσα καρφωμένη δίπλα σε έναν φοίνικα.
«Μεγάλος Αγώνας της Αμμουδιάς – Σήμερα στις 5 το απόγευμα!»
Τα μάτια του Τάζ έλαμψαν.
«Αυτός ο αγώνας είναι για μένα!» είπε ενθουσιασμένος.
Όλη την ημέρα έκανε προπόνηση.
Έτρεχε πάνω στην άμμο.
Περνούσε ανάμεσα από τους φοίνικες.
Πηδούσε πάνω από μικρά ξύλα που είχε φέρει η θάλασσα.
Όταν ήρθε η ώρα του αγώνα, όλα τα ζωάκια είχαν συγκεντρωθεί.
Υπήρχαν σκυλάκια, κουνελάκια, αλεπουδάκια και μικρά κατσικάκια.
Μόλις δόθηκε η εκκίνηση, ο Τάζ ξεκίνησε σαν αστραπή.
Όμως, λίγο αργότερα, ένας δυνατός άνεμος σήκωσε πολλή άμμο και οι αθλητές έχασαν για λίγο το μονοπάτι.
Ο Τάζ σταμάτησε, κοίταξε γύρω του και βρήκε ένα πέρασμα ανάμεσα στους φοίνικες που οδηγούσε ξανά στην πίστα.
Με γρήγορα βήματα συνέχισε τον αγώνα.
Το πλήθος χειροκροτούσε.
Τα κύματα χτυπούσαν χαρούμενα την ακτή.
Και καθώς ο ήλιος πλησίαζε να δύσει, ο Τάζ πέρασε τη γραμμή του τερματισμού.
Όλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα.
Ο Τάζ, κουρασμένος αλλά χαρούμενος, κάθισε στην άμμο και κοίταξε τη θάλασσα που είχε πάρει χρυσό χρώμα από το ηλιοβασίλεμα.
«Τι όμορφη μέρα!» είπε χαμογελώντας.
Και καθώς τα πρώτα αστέρια εμφανίζονταν στον ουρανό, ο Τάζ ήξερε πως αύριο θα τον περίμενε μια καινούρια περιπέτεια.
