Ο Ζαχαρίας ο καρχαρίας ξύπνησε ένα γαλήνιο πρωινό στα καταγάλανα νερά του ωκεανού.
Έκανε μερικές γρήγορες βουτιές, χαιρέτησε τα δελφίνια που έπαιζαν λίγο πιο πέρα και ξεκίνησε τη βόλτα του στον βυθό.
Ξαφνικά, είδε ένα μικρό χρυσό ψαράκι να κολυμπά βιαστικά προς το μέρος του.
«Ζαχαρία!» του φώναξε. «Άνοιξε ξανά ο Φάρος του Βυθού! Μπορούν να τον επισκεφθούν όλοι μόνο για σήμερα!»
Ο Ζαχαρίας δεν είχε ξανακούσει γι' αυτόν τον φάρο.
Με μεγάλη περιέργεια ακολούθησε το ψαράκι.
Μετά από αρκετή ώρα έφτασαν σε μια εντυπωσιακή θαλάσσια περιοχή, όπου υψωνόταν ένας τεράστιος φάρος φτιαγμένος από λευκά κοράλλια και γυαλιστερά κοχύλια.
Στην κορυφή του δεν υπήρχε φως όπως στους συνηθισμένους φάρους.
Αντί γι' αυτό, υπήρχε μια τεράστια γαλάζια μαργαριταρένια σφαίρα που έστελνε απαλές ακτίνες φωτός σε όλον τον βυθό.
Ο Ζαχαρίας μπήκε μέσα.
Μια σπειροειδής διαδρομή οδηγούσε προς τα επάνω και σε κάθε επίπεδο υπήρχε κάτι διαφορετικό.
Στην πρώτη αίθουσα υπήρχαν παλιοί χάρτες των θαλασσών, γεμάτοι παράξενες σημειώσεις και ζωγραφισμένα θαλάσσια τοπία.
Στη δεύτερη υπήρχε μια συλλογή από κοχύλια όλων των σχημάτων και των χρωμάτων.
Κάθε κοχύλι, όταν το πλησίαζες, αναπαρήγαγε τον ήχο ενός διαφορετικού σημείου του ωκεανού.
Άλλο θύμιζε ήρεμη παραλία και άλλο τα βαθιά νερά του πελάγους.
Ο Ζαχαρίας συνέχισε την ανάβαση.
Στην επόμενη αίθουσα ανακάλυψε ένα μεγάλο τηλεσκόπιο του βυθού.
Όποιος κοιτούσε μέσα από αυτό μπορούσε να παρατηρήσει μακρινούς κοραλλιογενείς υφάλους, πολύχρωμα ψάρια και υποβρύχιους κήπους που βρίσκονταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.
Όταν έφτασε στην κορυφή του φάρου, αντίκρισε ένα θέαμα που δεν θα ξεχνούσε ποτέ.
Χιλιάδες μικροσκοπικά φωτεινά πλαγκτόν χόρευαν γύρω από τη μεγάλη μαργαριταρένια σφαίρα, δημιουργώντας στον βυθό ένα απέραντο γαλάζιο πέπλο από φως.
Έμοιαζε σαν ολόκληρη η θάλασσα να είχε γεμίσει αστέρια.
Ο υπεύθυνος του φάρου χαμογέλασε.
«Ο φάρος δεν δείχνει μόνο τον δρόμο», είπε.
«Υπενθυμίζει σε όλους πόσο όμορφος είναι ο κόσμος όταν τον εξερευνούμε με περιέργεια και σεβασμό.»
Ο Ζαχαρίας έμεινε για λίγο σιωπηλός, απολαμβάνοντας τη μαγική εικόνα.
Ύστερα πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Καθώς κολυμπούσε ανάμεσα στα κοράλλια, κατάλαβε πως οι μεγαλύτερες περιπέτειες δεν χρειάζονται θησαυρούς ή αγώνες.
Αρκεί να έχει κανείς ανοιχτά μάτια, μεγάλη φαντασία και διάθεση να ανακαλύπτει κάθε μέρα κάτι καινούριο μέσα στον απέραντο κόσμο της θάλασσας.
