Η Φωφώ η φώκια ξύπνησε ένα λαμπερό χειμωνιάτικο πρωινό στις παγωμένες ακτές του βορρά.
Έκανε μια βουτιά στα κρυστάλλινα νερά, χαιρέτησε τους πιγκουίνους που γλιστρούσαν στον πάγο και ξεκίνησε για τη συνηθισμένη της εξερεύνηση.
Ξαφνικά, είδε στον ουρανό ένα μεγάλο σύννεφο που κατέβαινε αργά προς τη θάλασσα.
Πάνω του υπήρχε μια φωτεινή πινακίδα.
«Ξενοδοχείο των Σύννεφων – Σήμερα ανοικτό για όλους τους επισκέπτες!»
Η Φωφώ δεν πίστευε στα μάτια της.
Το σύννεφο χαμήλωσε τόσο, ώστε μπορούσε να ανέβει επάνω του από μια παγωμένη γέφυρα.
Με λίγη περιέργεια και πολύ ενθουσιασμό, ανέβηκε.
Το ξενοδοχείο ήταν εντυπωσιακό.
Οι τοίχοι του έμοιαζαν με απαλό χιόνι, τα παράθυρα ήταν φτιαγμένα από διάφανο πάγο και οι διάδρομοι είχαν φωτιστικά που έμοιαζαν με μικρά βόρεια σέλα.
Στην είσοδο την υποδέχθηκε ένας χαμογελαστός πιγκουίνος-θυρωρός.
«Καλώς ήρθες, Φωφώ! Σήμερα μπορείς να εξερευνήσεις όλους τους ορόφους.»
Η πρώτη στάση ήταν στον Κήπο των Νιφάδων.
Εκεί κάθε νιφάδα χιονιού είχε διαφορετικό σχέδιο.
Μέσα από ειδικούς μεγεθυντικούς φακούς μπορούσε να παρατηρήσει τα εντυπωσιακά σχήματά τους, που έμοιαζαν με μικροσκοπικά έργα τέχνης.
Στη συνέχεια μπήκε στην Αίθουσα των Παγωμένων Ήχων.
Όταν κάποιος άγγιζε απαλά τους κρυστάλλους που κρέμονταν από την οροφή, αυτοί δημιουργούσαν γλυκές μελωδίες που ταξίδευαν μέσα στα σύννεφα.
Η Φωφώ δοκίμασε κι εκείνη.
Οι ήχοι ήταν τόσο όμορφοι, που για λίγο ένιωσε πως ολόκληρος ο ουρανός τραγουδούσε.
Ανεβαίνοντας ακόμη ψηλότερα, ανακάλυψε το Παρατηρητήριο του Ορίζοντα.
Από εκεί μπορούσε να δει βουνά, λίμνες, δάση και θάλασσες να απλώνονται μέχρι εκεί που έφτανε το βλέμμα.
Τα σύννεφα περνούσαν αργά δίπλα της, σαν να της έκαναν παρέα.
Πριν φύγει, επισκέφθηκε το εργαστήριο των παγογλυπτών.
Με ειδικά εργαλεία από κρύσταλλο, οι καλλιτέχνες δημιουργούσαν υπέροχα γλυπτά που έλαμπαν όταν τα φώτιζε ο ήλιος.
Η Φωφώ έφτιαξε ένα μικρό δελφίνι από πάγο και το τοποθέτησε δίπλα στα υπόλοιπα έργα.
Οι επισκέπτες την χειροκρότησαν.
Όταν ήρθε η ώρα της επιστροφής, το σύννεφο κατέβηκε ξανά απαλά πάνω από τη θάλασσα.
Η Φωφώ γύρισε μια τελευταία φορά και κοίταξε το ξενοδοχείο.
Σιγά σιγά άρχισε να απομακρύνεται, μέχρι που χάθηκε ανάμεσα στα λευκά σύννεφα.
Η μικρή φώκια χαμογέλασε.
Κατάλαβε πως η φαντασία μπορεί να χτίσει τα πιο όμορφα μέρη, ακόμη κι εκεί όπου κανείς δεν περιμένει να τα βρει.
Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που κοιτούσε έναν μεγάλο λευκό σύννεφο να ταξιδεύει στον ουρανό, αναρωτιόταν μήπως εκεί ψηλά περνούσε ξανά το μαγικό ξενοδοχείο που κάποτε είχε την τύχη να επισκεφθεί.
