Ο Άλεξ το δελφίνι κολυμπούσε χαρούμενος στα καταγάλανα νερά της θάλασσας, όταν είδε μια ακτίνα φωτός να βγαίνει μέσα από έναν βράχο.
«Τι να υπάρχει εκεί μέσα;» αναρωτήθηκε.
Από περιέργεια πλησίασε και ανακάλυψε μια μεγάλη υποθαλάσσια σπηλιά.
Μπήκε προσεκτικά στο εσωτερικό της.
Όσο προχωρούσε, το φως γινόταν όλο και πιο έντονο.
Ξαφνικά έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
Οι τοίχοι της σπηλιάς ήταν γεμάτοι γαλάζιους κρυστάλλους που έλαμπαν σαν μικρά αστέρια.
Το νερό αντανακλούσε το φως τους και ολόκληρη η σπηλιά έμοιαζε μαγική.
Ο Άλεξ συνέχισε να εξερευνά το μέρος.
Πέρασε μέσα από μια φυσική πέτρινη αψίδα.
Κολύμπησε γύρω από τεράστια κοχύλια.
Και έφτασε σε μια μικρή λίμνη που βρισκόταν μέσα στη σπηλιά.
Το νερό εκεί ήταν τόσο ήρεμο, που έμοιαζε με καθρέφτη.
Ο Άλεξ έκανε μια μεγάλη περιστροφή και το φως των κρυστάλλων χόρεψε γύρω του, γεμίζοντας τον χώρο με γαλάζιες και ασημένιες ανταύγειες.
«Είναι το πιο όμορφο μέρος που έχω επισκεφθεί ποτέ!» είπε χαμογελώντας.
Έμεινε για ώρα απολαμβάνοντας τη γαλήνη της σπηλιάς.
Όταν ήρθε η ώρα να φύγει, κολύμπησε αργά προς την έξοδο.
Μόλις βγήκε στη θάλασσα, ο ήλιος φώτιζε την επιφάνεια του νερού και τα κύματα λαμπύριζαν σαν διαμάντια.
Ο Άλεξ πήρε μια βαθιά ανάσα και χαμογέλασε.
Ήξερε πως ο απέραντος ωκεανός έκρυβε ακόμα αμέτρητα όμορφα μέρη που περίμεναν να τα ανακαλύψει.
Και με μια χαρούμενη βουτιά συνέχισε το ταξίδι του στα γαλάζια νερά.
