Ο Αντρέας ο χταπόδης αγαπούσε να ζωγραφίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Κάθε πρωί μάζευε λείες πέτρες από τον βυθό και, με τα οκτώ του πλοκάμια, δημιουργούσε πολύχρωμα σχέδια που έκαναν όλους να χαμογελούν.
Μια μέρα, καθώς εξερευνούσε έναν κοραλλιογενή ύφαλο, βρήκε έναν μεγάλο λευκό βράχο.
«Αυτός θα γίνει ο πιο όμορφος καμβάς!» είπε ενθουσιασμένος.
Άρχισε να μαζεύει φυσικά χρώματα από τη θάλασσα.
Έφτιαξε μπλε από κοχύλια.
Πράσινο από φύκια.
Ροζ από κοράλλια.
Και χρυσαφένιο από τη λαμπερή άμμο του βυθού.
Σιγά σιγά άρχισε να ζωγραφίζει.
Πρώτα σχεδίασε ένα δελφίνι που πηδούσε πάνω από τα κύματα.
Ύστερα μια θαλάσσια χελώνα που ταξίδευε στον ωκεανό.
Μετά έναν αστερία που χαμογελούσε και έναν ιππόκαμπο που έκανε βόλτα ανάμεσα στα κοράλλια.
Όσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότερα ψαράκια μαζεύονταν για να παρακολουθήσουν.
Κανείς δεν μιλούσε.
Όλοι κοιτούσαν τον Αντρέα να δημιουργεί με τα οκτώ του πλοκάμια.
Όταν ολοκλήρωσε τον πίνακα, ολόκληρος ο βράχος είχε μεταμορφωθεί σε ένα πολύχρωμο έργο τέχνης.
Οι ακτίνες του ήλιου περνούσαν μέσα από το νερό και έκαναν τα χρώματα να λάμπουν ακόμη περισσότερο.
Ο Αντρέας απομακρύνθηκε λίγα μέτρα και χαμογέλασε.
«Η θάλασσα είναι γεμάτη έμπνευση», είπε.
«Αρκεί να την παρατηρείς με τη φαντασία σου.»
Από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που κάποιο ψαράκι περνούσε από εκείνο το σημείο, σταματούσε για λίγο να θαυμάσει τον μεγάλο ζωγραφισμένο βράχο.
Και ο Αντρέας συνέχιζε να δημιουργεί καινούρια έργα σε διαφορετικές γωνιές του βυθού, κάνοντας τη θάλασσα ακόμη πιο όμορφη.
