Ο Ηλίας ο αστερίας ξεκουραζόταν πάνω σε έναν μεγάλο βράχο στον βυθό της θάλασσας, όταν είδε μια ομάδα μικρών ψαριών να κρεμά μια πολύχρωμη αφίσα.
Πάνω έγραφε:
«Μεγάλος Διαγωνισμός με Κάστρα από Άμμο στην Παραλία των Κοχυλιών!»
Τα μάτια του Ηλία έλαμψαν.
«Αυτό είναι υπέροχο!» είπε.
Ο Ηλίας αγαπούσε να δημιουργεί πράγματα και ήθελε να φτιάξει το πιο όμορφο κάστρο που είχε δει ποτέ η θάλασσα.
Έτσι, νωρίς το επόμενο πρωί ανέβηκε στην ακτή.
Μάζεψε μικρά κοχύλια, λευκά βότσαλα και πολύχρωμα πετραδάκια.
Σιγά σιγά άρχισε να χτίζει το κάστρο του.
Έφτιαξε τέσσερις ψηλούς πύργους.
Μια μεγάλη γέφυρα.
Και έναν μικρό κήπο με κοχύλια γύρω γύρω.
Καθώς ο ήλιος ανέβαινε ψηλά, όλο και περισσότερα ζωάκια της θάλασσας έβγαιναν στην παραλία για να θαυμάσουν τις δημιουργίες.
Υπήρχαν κάστρα με σημαίες.
Κάστρα με κανάλια νερού.
Ακόμα και ένα κάστρο σε σχήμα δελφινιού.
Όταν ήρθε η ώρα της παρουσίασης, ο Ηλίας στεκόταν περήφανος δίπλα στο έργο του.
Όμως, λίγο πριν ανακοινωθούν τα αποτελέσματα, ένα μεγάλο κύμα έφτασε στην ακτή.
Πλατς!
Τα περισσότερα κάστρα διαλύθηκαν.
Ο Ηλίας κοίταξε τη θάλασσα και ύστερα άρχισε να γελά.
«Ήταν τόσο όμορφο όσο κράτησε!» είπε χαμογελώντας.
Τα υπόλοιπα ζωάκια άρχισαν να γελούν κι εκείνα.
Και αντί να στενοχωρηθούν, όλοι μαζί άρχισαν να χτίζουν ξανά καινούρια κάστρα.
Το απόγευμα, η παραλία είχε γεμίσει με ακόμα περισσότερες δημιουργίες από πριν.
Καθώς ο ήλιος έδυε και ο ουρανός γινόταν πορτοκαλί, ο Ηλίας ξάπλωσε στην άμμο και κοίταξε το φεγγάρι που εμφανιζόταν σιγά σιγά.
«Η χαρά δεν είναι μόνο να δημιουργείς κάτι», είπε.
«Είναι να απολαμβάνεις κάθε στιγμή όσο τη ζεις.»
Και από εκείνη την ημέρα, κάθε καλοκαίρι, ο Ηλίας ο αστερίας διοργάνωνε τον πιο χαρούμενο διαγωνισμό με κάστρα από άμμο σε ολόκληρη την Παραλία των Κοχυλιών.
