Η Ρίνα η μπαλαρίνα ξύπνησε ένα γαλήνιο πρωινό στον απέραντο γαλάζιο ωκεανό.
Τέντωσε τα πτερύγιά της, έκανε μια μικρή πιρουέτα μέσα στο νερό και ξεκίνησε τη βόλτα της.
Η Ρίνα αγαπούσε τον χορό περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Κάθε φορά που κολυμπούσε, ένιωθε πως ολόκληρη η θάλασσα γινόταν μια μεγάλη σκηνή.
Καθώς εξερευνούσε τον βυθό, παρατήρησε μια μεγάλη πέτρινη αψίδα που οδηγούσε σε ένα μέρος που δεν είχε ξαναδεί.
Πλησίασε με περιέργεια και διάβασε την επιγραφή.
«Υποβρύχιο Θέατρο των Κυμάτων».
Η Ρίνα μπήκε μέσα και έμεινε έκπληκτη.
Το θέατρο ήταν χτισμένο ανάμεσα σε πολύχρωμα κοράλλια.
Οι θέσεις των θεατών ήταν φτιαγμένες από λείους βράχους, ενώ η σκηνή έλαμπε από φυσικούς γαλάζιους κρυστάλλους που φώτιζαν ολόκληρο τον χώρο.
Λίγο αργότερα άρχισε μια μεγάλη παράσταση.
Δελφίνια, ιππόκαμποι και πολύχρωμα ψάρια χόρευαν όλοι μαζί με αρμονικές κινήσεις, ενώ οι φυσαλίδες ανέβαιναν αργά προς την επιφάνεια δημιουργώντας ένα μαγικό θέαμα.
Η Ρίνα παρακολουθούσε με θαυμασμό.
Στο τέλος της παράστασης, οι διοργανωτές την προσκάλεσαν να ανέβει κι εκείνη στη σκηνή.
Η Ρίνα χαμογέλασε και ξεκίνησε να χορεύει.
Έκανε απαλές στροφές, εντυπωσιακά άλματα και κομψές φιγούρες μέσα στο νερό.
Οι κινήσεις της ήταν τόσο αρμονικές, που όλα τα θαλάσσια ζωάκια τη χειροκροτούσαν χαρούμενα.
Όταν ολοκληρώθηκε η παράσταση, η Ρίνα ανέβηκε σε ένα μικρό μπαλκόνι του θεάτρου.
Από εκεί μπορούσε να δει ολόκληρο τον βυθό, γεμάτο χρώματα και ζωή.
Ένα απαλό ρεύμα περνούσε δίπλα της, κάνοντας τα κοράλλια να λικνίζονται σαν να χόρευαν κι εκείνα.
Η Ρίνα ένιωσε μεγάλη χαρά.
Κατάλαβε πως ο χορός μπορεί να βρίσκεται παντού.
Στην κίνηση των κυμάτων, στο παιχνίδι των δελφινιών και στη μαγεία της θάλασσας.
Με ένα μεγάλο χαμόγελο αποχαιρέτησε τους καινούριους της φίλους και κολύμπησε προς το σπίτι της, κρατώντας στην καρδιά της μια ακόμη αξέχαστη υποβρύχια περιπέτεια.
