Το Συννεφάκι ξύπνησε ένα ήσυχο πρωινό και χόρεψε απαλά στον καταγάλανο ουρανό.
Άφησε το απαλό αεράκι να το παρασύρει πάνω από βουνά, λίμνες και καταπράσινα δάση, χαρίζοντας δροσιά σε όποιον σήκωνε το βλέμμα του.
Του άρεσε να ταξιδεύει και να παρατηρεί τον κόσμο από ψηλά.
Καθώς περνούσε πάνω από μια κοιλάδα, είδε ένα μικρό ασημένιο σύννεφο να αιωρείται μόνο του.
Μέσα του υπήρχε ένα κρυστάλλινο σταγονίδιο και ένα τυλιγμένο γράμμα.
Το Συννεφάκι το άνοιξε με περιέργεια.
«Χώρα των Ονειρεμένων Ουρανών – Τα σύννεφα που σκορπούν χαρά και ελπίδα είναι καλεσμένα σε μια μοναδική αποστολή.»
Μόλις ολοκλήρωσε την ανάγνωση, το μικρό σύννεφο άρχισε να λάμπει.
Ένα μονοπάτι από λευκά αφράτα σύννεφα σχηματίστηκε μπροστά του.
Το Συννεφάκι το ακολούθησε.
Ύστερα από λίγο έφτασε σε έναν μαγευτικό ουρανό.
Τεράστια σύννεφα είχαν σχήματα από κάστρα, λουλούδια και αστέρια, ενώ μικρά ουράνια τόξα ένωναν το ένα σύννεφο με το άλλο.
Στην είσοδο το περίμενε ένας χαμογελαστός γερανός με φτερά που έλαμπαν σαν το πρωινό φως.
«Καλώς ήρθες, Συννεφάκι! Σήμερα θα γνωρίσεις τα μυστικά που κάνουν κάθε ουρανό ξεχωριστό.»
Η πρώτη στάση ήταν ο Κήπος των Ταξιδιάρικων Ανέμων.
Εκεί φυσούσαν απαλά αεράκια που οδηγούσαν τα σύννεφα σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Ο γερανός έδωσε στο Συννεφάκι έναν μικρό ανεμοδείκτη από κρύσταλλο.
Μόλις τον άγγιξε, οι άνεμοι έγιναν ήρεμοι και οδήγησαν τα σύννεφα εκεί όπου τα είχαν περισσότερο ανάγκη.
Ο γερανός χαμογέλασε.
«Όταν ακολουθούμε τη σωστή κατεύθυνση, μπορούμε να χαρίσουμε χαρά παντού.»
Έπειτα επισκέφθηκαν τη Λίμνη των Καθρεφτισμένων Ουρανών.
Το νερό της ήταν τόσο καθαρό, που αντανακλούσε όλα τα σύννεφα σαν καθρέφτης.
Το Συννεφάκι πλησίασε και είδε πως κάθε χαμόγελό του έκανε τον ουρανό ακόμη πιο φωτεινό.
Μικρά ουράνια τόξα άρχισαν να εμφανίζονται πάνω από τη λίμνη, σκορπίζοντας χρώματα παντού.
«Ένα χαμόγελο μπορεί να φωτίσει ακόμη και τον πιο μεγάλο ουρανό», είπε ο γερανός.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο μαγική.
Στο κέντρο της χώρας υπήρχε ένας τεράστιος διάφανος θόλος.
Πάνω από την είσοδό του έγραφε:
«Η Καρδιά των Ουρανών.»
Στο κέντρο αιωρούνταν μια μεγάλη φωτεινή σταγόνα.
Ο γερανός ζήτησε από το Συννεφάκι να την αγγίξει απαλά.
Μόλις το έκανε, η σταγόνα έλαμψε.
Χιλιάδες μικροσκοπικά σύννεφα φωτός πέταξαν σε κάθε γωνιά του ουρανού.
Άλλα έφεραν δροσερή σκιά, άλλα στόλισαν τον ουρανό με όμορφα σχήματα και άλλα δημιούργησαν πολύχρωμα ουράνια τόξα μετά τη βροχή.
Ο γερανός κοίταξε το Συννεφάκι με περηφάνια.
«Τα πιο όμορφα σύννεφα δεν ξεχωρίζουν επειδή είναι μεγάλα. Ξεχωρίζουν επειδή χαρίζουν ελπίδα, δροσιά και χαμόγελα όπου ταξιδεύουν.»
Πριν το αποχαιρετήσει, του χάρισε ένα μικρό κρυστάλλινο συννεφάκι.
Δεν έλαμπε συνεχώς.
Άρχιζε όμως να φωτίζεται κάθε φορά που το Συννεφάκι χάριζε σκιά σε μια ζεστή μέρα, βοηθούσε τη φύση με τη δροσιά του ή στόλιζε τον ουρανό με την ομορφιά του.
Το Συννεφάκι ευχαρίστησε τον νέο του φίλο και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Όταν βρέθηκε ξανά στον αγαπημένο του ουρανό, το μικρό κρυστάλλινο συννεφάκι ταξίδευε δίπλα του και έλαμπε απαλά.
Από εκείνη την ημέρα συνέχισε να ταξιδεύει πάνω από βουνά, θάλασσες και δάση, σκορπίζοντας δροσιά, χαρά και όμορφες εικόνες.
Και κάθε φορά που το μικρό κρυστάλλινο συννεφάκι φωτιζόταν διακριτικά, θυμόταν πως ακόμη και το πιο μικρό σύννεφο μπορεί να κάνει τον ουρανό ομορφότερο.
