Ο Χαμογελαστός Ήλιος ξύπνησε ένα λαμπερό πρωινό και άπλωσε τις χρυσές του ακτίνες σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Τα λουλούδια άνοιξαν τα πέταλά τους, τα πουλάκια άρχισαν να τραγουδούν και οι λίμνες γυάλιζαν σαν καθρέφτες.
Ο Ήλιος χαιρόταν κάθε φορά που έβλεπε τη φύση να ξυπνά.
Καθώς ταξίδευε ψηλά στον ουρανό, ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο εμφανίστηκε μπροστά του.
Στην άκρη του κρεμόταν ένα μικρό χρυσό φανάρι.
Δίπλα του υπήρχε ένας λαμπερός φάκελος.
Ο Χαμογελαστός Ήλιος τον άνοιξε προσεκτικά.
«Χώρα των Ουράνιων Χρωμάτων – Ο φύλακας του φωτός προσκαλείται να χαρίσει την πιο όμορφη ημέρα που έχει υπάρξει ποτέ.»
Μόλις ολοκλήρωσε την ανάγνωση, το φανάρι άρχισε να λάμπει.
Ένας δρόμος από χρυσαφένιες ακτίνες σχηματίστηκε ανάμεσα στα σύννεφα.
Ο Ήλιος τον ακολούθησε.
Ύστερα από λίγο έφτασε σε έναν μαγευτικό τόπο.
Τα σύννεφα είχαν όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, μικρά αστέρια πετούσαν ακόμη και μέσα στην ημέρα και χρυσές ακτίνες χόρευαν στον ουρανό σαν κορδέλες.
Στην είσοδο τον περίμενε ένας λευκός κύκνος με ένα μικρό στέμμα από φως.
«Καλώς ήρθες, Χαμογελαστέ Ήλιε! Σήμερα θα ανακαλύψεις πώς γεννιούνται τα πιο όμορφα χρώματα του ουρανού.»
Η πρώτη στάση ήταν το Εργαστήριο των Φωτεινών Ακτίνων.
Εκεί υπήρχαν τεράστιοι κρυστάλλινοι καθρέφτες.
Ο κύκνος έδωσε στον Ήλιο ένα μικρό χρυσό κρυσταλλάκι.
Μόλις το ακούμπησε σε έναν καθρέφτη, οι ακτίνες του χωρίστηκαν σε δεκάδες λαμπερά χρώματα που απλώθηκαν σε όλο τον ουρανό.
Ο κύκνος χαμογέλασε.
«Κάθε ακτίνα μπορεί να γίνει μια καινούρια ελπίδα.»
Στη συνέχεια επισκέφθηκαν τον Κήπο των Ουράνιων Τόξων.
Εκεί φύτρωναν λουλούδια που άνοιγαν μόνο όταν τα φώτιζε ο ήλιος.
Ο Χαμογελαστός Ήλιος έστειλε τις πιο ζεστές ακτίνες του πάνω τους.
Αμέσως τα λουλούδια άνοιξαν και δεκάδες μικρά ουράνια τόξα εμφανίστηκαν πάνω από τον κήπο, γεμίζοντας τον ουρανό με χρώματα.
«Το φως γίνεται ακόμη πιο όμορφο όταν μοιράζεται», είπε ο κύκνος.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο εντυπωσιακή.
Στο κέντρο της χώρας υψωνόταν ένας τεράστιος διάφανος θόλος.
Πάνω από την είσοδό του έγραφε:
«Η Καρδιά του Χρυσού Φωτός.»
Στο κέντρο αιωρούνταν ένας λαμπερός ήλιος από κρύσταλλο.
Ο κύκνος ζήτησε από τον Χαμογελαστό Ήλιο να τον αγγίξει απαλά.
Μόλις το έκανε, ο κρυστάλλινος ήλιος άστραψε.
Χιλιάδες χρυσές ακτίνες ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο.
Βουνά, θάλασσες, δάση και λιβάδια γέμισαν ζεστό φως, ενώ τα χαμόγελα των ανθρώπων και των ζώων έγιναν ακόμη πιο φωτεινά.
Ο κύκνος κοίταξε τον Ήλιο με περηφάνια.
«Το πιο λαμπερό φως δεν είναι εκείνο που φωτίζει τον ουρανό. Είναι εκείνο που γεμίζει τις καρδιές με αισιοδοξία.»
Πριν αποχαιρετήσει τον Χαμογελαστό Ήλιο, του χάρισε ένα μικρό κρυστάλλινο ουράνιο τόξο.
Δεν έλαμπε συνεχώς.
Άρχιζε όμως να φωτίζεται κάθε φορά που ο Ήλιος έκανε κάποιον να χαμογελάσει, ζέσταινε μια κρύα μέρα ή χάριζε ελπίδα με το φως του.
Ο Χαμογελαστός Ήλιος ευχαρίστησε τον νέο του φίλο και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Όταν βρέθηκε ξανά ψηλά στον ουρανό, το μικρό κρυστάλλινο ουράνιο τόξο έλαμπε δίπλα στις χρυσές του ακτίνες.
Από εκείνη την ημέρα συνέχισε να φωτίζει τον κόσμο με ακόμη περισσότερη χαρά, ζεστασιά και καλοσύνη.
Και κάθε φορά που το μικρό κρυστάλλινο ουράνιο τόξο άστραφτε διακριτικά, ο Χαμογελαστός Ήλιος θυμόταν πως ένα μικρό χαμόγελο μπορεί να φωτίσει ολόκληρο τον κόσμο.
