Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν καταπράσινο κήπο γεμάτο μυρωδιές και χρώματα, ζούσε ένας στρουμπουλός και καλοσυνάτος κύριος.
Τον έλεγαν Κύριο Λάχανο.
Ο Κύριος Λάχανος δεν ήταν σαν τα άλλα λαχανικά.
Ενώ οι φίλοι του ήθελαν απλώς να μεγαλώνουν ήσυχα στο χώμα, εκείνος είχε… ένα μεγάλο όνειρο.
Ήθελε να γίνει παλαιστής σούμο!
Κάθε πρωί στεκόταν στη μέση του κήπου, άνοιγε τα φύλλα του σαν φτερά και έλεγε:
- «Μια μέρα θα γίνω ο πιο δυνατός παλαιστής του κόσμου!»
Τα καρότα γελούσαν.
- «Εσύ; Σούμο;»
Οι πατάτες κουνούσαν το κεφάλι.
- «Είσαι πολύ… στρογγυλός!»
Μα ο Κύριος Λάχανος δεν στεναχωριόταν.
Χαμογελούσε, έπαιρνε βαθιά ανάσα και έλεγε:
- «Θα δείτε! Θα τα καταφέρω!»
Έτσι, μια μέρα αποφάσισε να ξεκινήσει ταξίδι.
Περπάτησε βουνά, πέρασε λιβάδια και έφτασε μακριά…
στην Άπω Ανατολή, εκεί που ζούσε ο σοφός Δάσκαλος του Σούμο.
Ο δάσκαλος τον κοίταξε και χαμογέλασε.
- «Δεν μετράει πόσο μεγάλος είσαι… αλλά πόσο δυνατή είναι η καρδιά σου.»
Και τότε άρχισε η προπόνηση!
Ο Κύριος Λάχανος έμαθε:να στέκεται γερά, να κρατά ισορροπία, να πέφτει και να ξανασηκώνεται, και να τρώει σωστά για δύναμη!
Έτρωγε καρότα, αρακά, ντομάτες και έπινε νερό.
Κάθε μέρα γινόταν πιο δυνατός όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στην ψυχή.
Όταν γύρισε στον κήπο, όλοι έμειναν με ανοιχτό το στόμα.
Ο Κύριος Λάχανος στάθηκε στο κέντρο και είπε:
- «Είμαι έτοιμος!»
Έκανε ένα βήμα…
δύο βήματα…
ΚΑΙ… ΜΠΑΜ!
Έπεσε, σηκώθηκε, γέλασε και ξαναστάθηκε όρθιος!
Τα λαχανικά άρχισαν να χειροκροτούν:
- «Μπράβο σου, Λάχανε!»
- «Είσαι ο πιο δυνατός απ’ όλους!»
Κι έτσι, ο Κύριος Λάχανος έγινε ο πρώτος παλαιστής σούμο του κήπου,
όχι επειδή ήταν ο πιο μεγάλος…
αλλά επειδή δεν τα παράτησε ποτέ
Και από τότε, κάθε παιδί που περνά από τον κήπο ακούει να λένε:
«Να τρως καλά, να πιστεύεις στον εαυτό σου
και να σηκώνεσαι πάντα ξανά!»
