Στο πιο ζεστό, μυρωδάτο ζαχαροπλαστείο της πόλης, εκεί όπου η κανέλα χόρευε στον αέρα και το βούτυρο μοσχοβολούσε μέχρι τον δρόμο, υπήρχε μια βιτρίνα γεμάτη γλυκά που όλοι λάτρευαν. Όμως, όταν έπεφτε η νύχτα και το μαγαζί έκλεινε, κάτι απίστευτο συνέβαινε:
τα γλυκά ζωντάνευαν!
Οι κουραμπιέδες τινάζανε την πούδρα τους σαν μικρές χιονονιφάδες,
τα μελομακάρονα άστραφταν από το μέλι τους σαν μικρά χρυσά φαναράκια,
κι όλα μαζί έμοιαζαν με μια χαρούμενη παρέα που ξυπνούσε μόνο τα Χριστούγεννα.
Ένα όμως χιονισμένο βράδυ, μια παρεξήγηση έκανε τη γλυκιά αυτή παρέα να αρχίσει να τσακώνεται.
Οι κουραμπιέδες έλεγαν πως τα μελομακάρονα είχαν πάρει περισσότερο χώρο στη βιτρίνα.
Τα μελομακάρονα απαντούσαν πως οι κουραμπιέδες έριχναν παντού ζάχαρη άχνη και τους χάλαγαν τη γυαλάδα.
Η μικρή διαφωνία μεγάλωσε, και σε λίγο όλα τα γλυκά είχαν χωριστεί σε δύο ομάδες:
τη Λευκή Ομάδα της Ζάχαρης και την Μελένια Ομάδα της Κανέλας. Ή αλλιώς κουραμπιέδες εναντίον μελομακάρονων!
Η ένταση ανέβαινε, η βιτρίνα γέμιζε πούδρα και μέλι, και κάπου φαινόταν πως η ειρήνη… είχε εξαφανιστεί.
Τότε, μέσα από την καμινάδα του φούρνου, ακούστηκε ένα χτύπημα.
Μια χιονονιφάδα κύλησε στο πάτωμα και πίσω της εμφανίστηκε ο Άη Βασίλης, με τη γενειάδα του γεμάτη στάχτες και τα μάγουλά του κατακόκκινα από το κρύο.
Ο Άγιος Βασίλης είδε τον χαμό και αμέσως κατάλαβε.
Οι δύο ομάδες χρειάζονταν κάτι για να λύσουν τις διαφορές τους…
κάτι διασκεδαστικό, κάτι γιορτινό, κάτι που να τα ενώνει.
Με μια κίνηση του χεριού του, το ζαχαροπλαστείο μεταμορφώθηκε.
Το πάτωμα έγινε πράσινο σαν γρασίδι, οι γραμμές σχεδιάστηκαν με λευκή σοκολάτα,
και δύο μπαστουνάκια κανέλας έγιναν τα δοκάρια της εστίας.
Είχαν μπροστά τους ένα μαγικό γήπεδο ποδοσφαίρου από ζάχαρη!
Οι κουραμπιέδες φόρεσαν μπλε στολές από χρωματιστό γλάσο.
Τα μελομακάρονα φόρεσαν μωβ γιλεκάκια από μέλι.
Η μπάλα δεν ήταν μπάλα… αλλά μια μεγάλη, ζουμερή σταφίδα που κυλούσε τέλεια στο γήπεδο.
Ο αγώνας ξεκίνησε και το γέλιο γέμισε το ζαχαροπλαστείο.
Οι κουραμπιέδες έτρεχαν αφήνοντας πίσω τους σύννεφα πούδρας.
Τα μελομακάρονα γλιστρούσαν λίγο στο μέλι τους, αλλά πάντα κατάφερναν να σηκωθούν ξανά.
Η σταφίδα πήγαινε πότε δεξιά, πότε αριστερά, κάνοντας όλους να τρέχουν πίσω της.
Κάποια στιγμή, ένας κουραμπιές φτερνίστηκε τόσο δυνατά που η πούδρα του κάλυψε τη μισή ομάδα.
Λίγο αργότερα, ένα μελομακάρονο κόλλησε για λίγο στο γλάσο, αλλά μόλις ξεκόλλησε,
έκανε μια απίθανη τούμπα που έκανε όλο το γήπεδο να γελάσει.
Το παιχνίδι γινόταν όλο και πιο αστείο.
Οι τάρανδοι είχαν εμφανιστεί στην καμινάδα και έβλεπαν τον αγώνα σαν να ήταν τελικός Champions League.
Τα ξωτικά κάθισαν σε κουτιά ζαχαροπλαστικής και φώναζαν συνθήματα.
Όταν επιτέλους η σταφίδα έφτασε κοντά στο τέρμα,
όλα τα γλυκά έτρεξαν μαζί να κάνουν την τελευταία προσπάθεια.
Και τότε η μπάλα…
κύλησε έξω από το γήπεδο και έπεσε μέσα σε ένα μπολ με καρύδια!
Όλα τα γλυκά σταμάτησαν και κοιτάχτηκαν.
Ποιο ήταν το σκορ;
Ποιος θα έπρεπε να πανηγυρίσει;
Ο Άη Βασίλης χαμογέλασε πλατιά και είπε πως ο αγωνας λήγει με ισοπαλία!
Ήταν η πιο δίκαιη, πιο γλυκιά και πιο χαρούμενη απόφαση.
Οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα κατάλαβαν πως κανείς δεν χρειαζόταν να κερδίσει.
Το σημαντικό ήταν πως είχαν παίξει μαζί, είχαν γελάσει, είχαν προσπαθήσει
και κυρίως είχαν θυμηθεί πως ήταν μια ομάδα, μια παρέα γλυκών που μοιράζεται το ίδιο σπίτι.
Έτσι, επέστρεψαν στη βιτρίνα, καθάρισαν τα μέλια και τις πούδρες,
και έβαλαν ταμπελίτσες που έλεγαν: Κουραμπιέδες και μελομακάρονα, νόστιμα και τα δυό !!
Και κάθε Χριστούγεννα από τότε,
το ντέρμπι των γλυκών ξαναγίνεται πάντα με γέλια, πάντα με μαγεία
και πάντα με αποτέλεσμα… Ισοπαλία!
