Ήταν μια μαγική, χιονισμένη παραμονή Χριστουγέννων. Ο ουρανός λαμπύριζε σαν να φορούσε χιλιάδες μικρά αστέρια, κι ο Άη Βασίλης ταξίδευε με το έλκηθρό του μοιράζοντας δώρα στα παιδιά όλου του κόσμου.
«Χο, χο, χο! Τι τέλεια νύχτα!» είπε δυνατά, κρατώντας τα ηνία.
Τα ξωτικά τραγουδούσαν, οι τάρανδοι πετούσαν ρυθμικά, κι ο Ρούντολφ φώτιζε τον δρόμο με τη λαμπερή κόκκινη μύτη του.
Κάποια στιγμή, το έλκηθρο προσγειώθηκε πάνω από ένα όμορφο σπίτι. Το χιόνι έλαμπε στη στέγη, και μέσα, δίπλα στο τζάκι, υπήρχε ένα πιάτο με κουραμπιέδες και μελομακάρονα το αγαπημένο κέρασμα του Άγιου.
«Ώρα για παράδοση!» είπε χαρούμενος.
Πλησίασε την καμινάδα, κοίταξε μέσα και μονολόγησε:
«Εντάξει… ίσως είναι λίγο στενή, αλλά δεν έγινε και τίποτα!»
Τρυπώνει στην καμινάδα αλλά....!
ΜΠΟΥΜ!
Σταμάτησε.
Ούτε πάνω.
Ούτε κάτω.
Κολλημένος στη μέση σαν τάπωμα!
«Ωχ… αυτό δεν το είχα υπολογίσει!» μουρμούρισε.
Μέσα στο σπίτι, ο μικρός Πέτρος άκουσε θόρυβο. Σηκώθηκε σιγά σιγά, κοίταξε το τζάκι και είδε δύο κόκκινες μπότες να κουνιούνται!
«Μαμά! Μπαμπά! Ο Άη Βασίλης κόλλησε στην καμινάδα!»
Όλη η οικογένεια μαζεύτηκε γύρω από το τζάκι.
Ο μπαμπάς έφερε καρέκλα.
Η μαμά φακό.
Ο σκύλος πήδηξε πάνω στη γούνα του χαλιού για να βλέπει καλύτερα.
«Άγιε Βασίλη! Είσαι καλά;» φώναξαν.
«Χο… χμμ… χο. Εεε… έχω υπάρξει και πιο άνετα!» απάντησε εκείνος.
Τα ξωτικά έτρεξαν στη στέγη.
«Τραβήξτε από εδώ!»
«Σπρώξτε από εκεί!»
«Προσοχή στη γενειάδα!»
Μα τίποτα. Ο Άγιος δεν κουνιόταν ούτε χιλιοστό.
Τότε…
Ο Ρούντολφ χαμήλωσε τη μουσούδα του και άρχισε να σκέφτεται.
«Χμμμ…»
Η μύτη του άναψε πιο δυνατά.
Έριξε μια ματιά στο σακί με τα πράγματα των ξωτικών.
Κοίταξε την καμινάδα.
Κοίταξε τον Άγιο που είχε κολλήσει.
Και ξαφνικά φώναξε:« Γρήγορα να βρείτε λιγο λάδι, σαπούνι και βούτηρο..!!»
Τα ξωτικά έμειναν με το στόμα ανοιχτό.
«ΤΙ;»
«Ο Άγιος να γλιστρήσει σαν… κουραμπιές;»
«Μα… γίνεται;»
«Γίνεται!» είπε ο Ρούντολφ περήφανα. «Δοκιμάστε!»
Έτσι, έφεραν:
λίγο βούτυρο
λίγο σαπούνι
και μια σταγονίτσα λαδάκι
Τα έριξαν προσεκτικά στην καμινάδα.
Ο Άγιος άρχισε να γλιστρά λίγο, μετά λίγο ακόμα… κι άλλο…
«ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ!» φώναξε. «Γαργαλιέμαι!»
Και…
ΠΛΙΟΥΠ!
Ο Άη Βασίλης ξεκόλλησε και προσγειώθηκε απαλά στο χαλί του σαλονιού, καλυμμένος με στάχτες, χαμόγελα και… μυρωδιά βουτύρου.
Ο Πέτρος έμεινε άφωνος.
«Άγιε Βασίλη… είσαι πραγματικός!»
Ο Άγιος χαμογέλασε με τα μάτια να λάμπουν.
«Πιο πραγματικός κι από κουραμπιέ που μόλις βγήκε από τον φούρνο!»
Μοίρασε δώρα, γέλασε, έφαγε κουραμπιέδες (με μέτρο αυτή τη φορά) και αποχαιρέτησε την οικογένεια.
Πριν φύγει, έσκυψε στο αυτί του Ρούντολφ και του είπε:
«Χωρίς εσένα… ακόμα εκεί μέσα θα ήμουν! Είσαι ο ήρωας της νύχτας!»
Ο Ρούντολφ κοκκίνισε λίγο περισσότερο ή μήπως ήταν απλώς η λαμπερή του μύτη;
