Σε έναν μεγάλο, ηλιόλουστο λαχανόκηπο ζούσε ο κύριος Μπρόκολος. Ήταν ψηλός, πράσινος και πάντα με ένα μικρό “στέμμα” από φύλλα στην κορυφή του. Όλα τα λαχανικά τον θεωρούσαν τον πιο σοφό του κήπου, γιατί πάντα έβρισκε λύση σε κάθε πρόβλημα.
Κάθε πρωί, ο κύριος Μπρόκολος στεκόταν στο κέντρο του κήπου και παρατηρούσε τα πάντα. Τα καρότα μεγάλωναν ήσυχα κάτω από τη γη, οι ντομάτες έλαμπαν στον ήλιο και τα μαρούλια άνοιγαν τα φύλλα τους σαν να χαμογελούσαν.
Μια μέρα όμως, κάτι ανησυχητικό συνέβη. Μια δυνατή ξηρασία έφτασε στον κήπο. Η γη άρχισε να στεγνώνει, τα φύλλα έπεφταν και όλα τα λαχανικά ένιωθαν αδύναμα.
«Δεν θα αντέξουμε χωρίς νερό!» είπε ένα φοβισμένο αγγουράκι.
Ο κύριος Μπρόκολος δεν πανικοβλήθηκε.
«Η γη μας χρειάζεται βοήθεια και εμείς πρέπει να συνεργαστούμε,» είπε ήρεμα.
Σκέφτηκε για λίγο και μετά έδωσε οδηγίες.
«Τα βαθιά ριζωμένα λαχανικά θα κρατήσουν το χώμα δυνατό. Τα φύλλα θα κάνουν σκιά για να μην χάνεται η υγρασία. Και όλοι μαζί θα κατευθύνουμε το λίγο νερό που μας απομένει.»
Όλοι τον άκουσαν προσεκτικά και άρχισαν να συνεργάζονται.
Ο ήλιος έκαιγε, αλλά ο κήπος δεν τα παράτησε. Με την καθοδήγηση του κυρίου Μπρόκολου, τα λαχανικά κατάφεραν να προστατεύσουν το νερό και να κρατήσουν τη γη ζωντανή μέχρι να έρθουν οι βροχές.
Όταν τελικά τα σύννεφα μαζεύτηκαν και η βροχή άρχισε να πέφτει, ολόκληρος ο κήπος αναζωογονήθηκε.
Τα λαχανικά ζητωκραύγασαν.
«Ζήτω ο κύριος Μπρόκολος!»
Εκείνος χαμογέλασε ήρεμα.
«Η δύναμη δεν είναι στο μέγεθος… αλλά στη συνεργασία,» είπε.
Και από τότε, ο λαχανόκηπος δεν ξαναφοβήθηκε καμία δυσκολία, γιατί είχε έναν σοφό πράσινο προστάτη που τους έμαθε να μένουν ενωμένοι.
