Σε έναν μεγάλο, καταπράσινο λαχανόκηπο στην άκρη ενός χωριού ζούσε ο κύριος Καρότος. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος καρότος. Ήταν ο πιο σοφός και γενναίος από όλους τους λαχανικούς του κήπου. Είχε δει πολλές εποχές να περνούν και γνώριζε καλά τα μυστικά της γης.
Όλα τα λαχανικά τον συμβουλεύονταν όταν υπήρχε πρόβλημα.
Κάθε πρωί, ο κύριος Καρότος ξυπνούσε νωρίς για να δει αν όλα ήταν καλά στον λαχανόκηπο. Τα καρότα, τα μαρούλια και οι ντομάτες ζούσαν ήρεμα, μέχρι που μια μέρα συνέβη κάτι απρόσμενο.
Ένα κοπάδι πεινασμένα σαλιγκάρια μπήκε στον κήπο και άρχισε να τρώει τα φύλλα των φυτών.
Όλα τα λαχανικά τρόμαξαν.
«Θα μας φάνε όλους!» φώναξε ένα μαρούλι.
Ο κύριος Καρότος όμως δεν πανικοβλήθηκε.
«Ηρεμήστε,» είπε ήρεμα. «Θα βρούμε λύση.»
Σκέφτηκε για λίγο και μετά μάζεψε όλα τα λαχανικά κοντά του.
«Θα συνεργαστούμε,» είπε. «Τα μαρούλια θα κάνουν θόρυβο, τα καρότα θα κρυφτούν γύρω από τα μονοπάτια και οι ντομάτες θα κυλήσουν απαλά για να τα μπερδέψουν.»
Τα λαχανικά τον άκουσαν προσεκτικά.
Όταν τα σαλιγκάρια ξαναμπήκαν στον κήπο, όλα λειτούργησαν όπως είχε σχεδιάσει ο κύριος Καρότος. Τα σαλιγκάρια μπερδεύτηκαν, τρόμαξαν από τους ήχους και τελικά βγήκαν από τον κήπο χωρίς να κάνουν ζημιά.
Όταν όλα ηρέμησαν, τα λαχανικά ζητωκραύγασαν.
«Ζήτω ο κύριος Καρότος!» φώναξαν.
Εκείνος χαμογέλασε ήρεμα.
«Όταν μένουμε ενωμένοι, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει,» είπε.
Και από τότε, ο λαχανόκηπος έμεινε ο πιο ασφαλής και χαρούμενος κήπος σε όλο το χωριό, χάρη στον σοφό κύριο Καρότο.
