Το Κολοκυθάκι περπατούσε χαρούμενο στον Μουσικό Λαχανόκηπο, όταν παρατήρησε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Τα λουλούδια είχαν σκύψει.
Οι ντοματιές έμοιαζαν κουρασμένες.
Και τα μικρά καρότα είχαν σταματήσει να χορεύουν στον άνεμο.
«Τι συμβαίνει;» ρώτησε το Κολοκυθάκι.
Η κυρία Ντομάτα το πλησίασε.
«Το μικρό ποταμάκι που ποτίζει τον κήπο σταμάτησε να φέρνει νερό.»
Το Κολοκυθάκι δεν έχασε χρόνο.
«Πρέπει να βοηθήσουμε!» είπε.
Έτσι ξεκίνησε να βρει από πού περνούσε το νερό.
Πρώτα συνάντησε τον Φασόλη, που έκανε προπόνηση.
«Θα έρθω κι εγώ!» είπε ο Φασόλης.
Λίγο πιο πέρα βρήκαν τον Αρακά, που έπαιζε κιθάρα.
«Κι εγώ μαζί σας!» είπε χαρούμενα.
Όλοι μαζί ακολούθησαν το μικρό ποτάμι.
Μετά από αρκετή ώρα έφτασαν σε έναν σωρό από πέτρες και κλαδιά που είχαν εμποδίσει το νερό να περάσει.
Το Κολοκυθάκι σκέφτηκε για λίγο.
«Αν δουλέψουμε μαζί, θα τα καταφέρουμε!»
Ο Φασόλης μετακινούσε τις μικρές πέτρες.
Ο Αρακάς τραγουδούσε για να δίνει κουράγιο σε όλους.
Και το Κολοκυθάκι οργάνωνε τους φίλους του.
Ξαφνικά…
Πλατς!
Το νερό άρχισε να κυλά ξανά!
Τα λουλούδια ανασηκώθηκαν.
Τα δέντρα κουνήθηκαν χαρούμενα.
Οι πεταλούδες πέταξαν ψηλά.
Και ολόκληρος ο Μουσικός Λαχανόκηπος γέμισε χρώματα και τραγούδια.
«Τα καταφέραμε!» φώναξαν όλοι.
Το Κολοκυθάκι χαμογέλασε.
«Όταν οι φίλοι συνεργάζονται, ακόμη και τα πιο δύσκολα προβλήματα βρίσκουν τη λύση τους.»
Το ίδιο βράδυ, όλα τα λαχανικά του κήπου έκαναν μια μικρή γιορτή κάτω από τα αστέρια.
Και το Κολοκυθάκι κατάλαβε ότι η μεγαλύτερη δύναμη δεν βρίσκεται στο μέγεθος ή στη δύναμη.
Βρίσκεται στην καλοσύνη και στη συνεργασία.
