Ο Τέρορ ξύπνησε πριν ακόμα ανατείλει ο ήλιος.
Σήμερα ήταν η μέρα που περίμενε όλο τον χρόνο.
Ο Μεγάλος Αγώνας των Βουνών θα ξεκινούσε σε λίγες ώρες.
Ο Τέρορ φόρεσε το κράνος του, έλεγξε τους τροχούς του και ξεκίνησε για την πίστα.
Μπροστά του απλώνονταν απότομα μονοπάτια, πέτρες, γέφυρες και λασπωμένες διαδρομές.
«Αυτό θα είναι απίστευτο!» είπε χαμογελώντας.
Μόλις δόθηκε η εκκίνηση, ο Τέρορ ξεκίνησε δυναμικά.
Πέρασε με ταχύτητα μέσα από το Πέρασμα των Βράχων.
Ανέβηκε τη Μεγάλη Ανάβαση του Αετού.
Και πέρασε μέσα από το Δάσος των Πεύκων, όπου ο αέρας μύριζε φρεσκάδα.
Όταν έφτασε στην κορυφή του μεγαλύτερου βουνού, σταμάτησε για λίγο.
Η θέα ήταν απίστευτη.
Μπροστά του απλώνονταν λίμνες, καταρράκτες και καταπράσινες κοιλάδες.
«Αξίζει κάθε χιλιόμετρο!» είπε γεμάτος ενθουσιασμό.
Συνέχισε την πορεία του και λίγο πριν τον τερματισμό βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη ξύλινη γέφυρα που περνούσε πάνω από ένα φαράγγι.
Ο Τέρορ πήρε βαθιά ανάσα.
Προχώρησε προσεκτικά και πέρασε απέναντι.
Λίγα λεπτά αργότερα, έφτασε στον τερματισμό.
Το πλήθος χειροκροτούσε.
Αλλά ο Τέρορ δεν κοιτούσε τα κύπελλα.
Κοιτούσε τα βουνά που έβαφαν πορτοκαλί οι τελευταίες ακτίνες του ήλιου.
«Τελικά», είπε χαμογελώντας, «η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι οι εικόνες και οι περιπέτειες που ζούμε.»
Και καθώς το βράδυ έπεφτε και τα πρώτα αστέρια εμφανίζονταν στον ουρανό, ο Τέρορ ήξερε πως κάπου εκεί έξω τον περίμενε η επόμενη μεγάλη πρόκληση.
