Ο Βέλος αγαπούσε την ταχύτητα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Κάθε πρωί έκανε προπόνηση στους αμμόλοφους της μεγάλης ερήμου, προσπαθώντας να γίνει όλο και πιο γρήγορος.
Μια μέρα, καθώς ξεκουραζόταν κάτω από έναν φοίνικα, είδε μια μεγάλη αφίσα.
«Μεγάλος Αγώνας της Χρυσής Ερήμου – Σήμερα!»
Τα μάτια του Βέλους έλαμψαν.
«Αυτός είναι ο αγώνας που περίμενα!» είπε ενθουσιασμένος.
Λίγο πριν δύσει ο ήλιος, όλοι οι διαγωνιζόμενοι συγκεντρώθηκαν στη γραμμή εκκίνησης.
Η διαδρομή περνούσε μέσα από αμμόλοφους, βραχώδη περάσματα και στενά φαράγγια.
«Έτοιμοι;» φώναξε ο διοργανωτής.
«Φύγαμε!»
Ο Βέλος ξεκίνησε σαν αστραπή.
Η άμμος σηκωνόταν πίσω του και οι ρόδες του άφηναν ίχνη στο έδαφος.
Σύντομα βρέθηκε μπροστά από όλους.
Όμως, λίγο πιο πέρα, μια ξαφνική αμμοθύελλα σκέπασε το μονοπάτι.
Ο Βέλος αναγκάστηκε να μειώσει ταχύτητα.
«Πρέπει να περιμένω να καθαρίσει ο ουρανός», σκέφτηκε.
Μετά από λίγα λεπτά, ο αέρας σταμάτησε.
Ο Βέλος κοίταξε μπροστά του και είδε έναν καινούριο δρόμο που οδηγούσε ανάμεσα σε τεράστιους κόκκινους βράχους.
Η διαδρομή ήταν πανέμορφη.
Καθώς ο ήλιος έδυε, ο ουρανός γέμισε πορτοκαλί και χρυσά χρώματα.
Ο Βέλος συνέχισε με σταθερή ταχύτητα μέχρι που πέρασε τη γραμμή του τερματισμού.
Το πλήθος πανηγύριζε.
Αλλά ο Βέλος δεν κοιτούσε το κύπελλο.
Κοιτούσε το ηλιοβασίλεμα πάνω από την έρημο.
«Τι υπέροχη μέρα!» είπε χαμογελώντας.
Και καθώς τα πρώτα αστέρια άρχισαν να εμφανίζονται στον ουρανό, ο Βέλος ήξερε πως μια καινούρια περιπέτεια τον περίμενε κάπου εκεί έξω.
