Ο Ντόζας ξύπνησε νωρίς, όπως κάθε πρωί, γεμάτος όρεξη για δουλειά.
Μόλις άναψε τη μηχανή του, έλαβε μια καινούρια αποστολή.
Σε μια μεγάλη γειτονιά θα δημιουργούσαν ένα ολοκαίνουριο πάρκο και ο Ντόζας θα βοηθούσε από την πρώτη κιόλας μέρα.
«Πάμε να ξεκινήσουμε!» είπε χαρούμενος.
Όταν έφτασε, ο χώρος ήταν άδειος.
Υπήρχε μόνο μια μεγάλη έκταση που περίμενε να μεταμορφωθεί.
Ο Ντόζας άρχισε να δουλεύει προσεκτικά.
Με τη μεγάλη του λεπίδα ίσιωσε το έδαφος, απομάκρυνε τα μικρά εμπόδια και προετοίμασε τον χώρο για τις επόμενες εργασίες.
Όλα έπρεπε να γίνουν με ακρίβεια.
Λίγο αργότερα έφτασαν κι άλλα μηχανήματα.
Άλλα μετέφεραν χώμα, άλλα φύτευαν δέντρα και άλλα τοποθετούσαν παγκάκια και πλακόστρωτα μονοπάτια.
Ο Ντόζας συνεργαζόταν με όλους και χαιρόταν που έβλεπε το πάρκο να παίρνει μορφή.
Την επόμενη μέρα ξεκίνησε η φύτευση.
Παντού μπήκαν λουλούδια, θάμνοι και μεγάλα δέντρα που θα χάριζαν σκιά στους επισκέπτες.
Στο κέντρο δημιουργήθηκε μια μεγάλη παιδική χαρά με κούνιες, τσουλήθρες και παιχνίδια.
Ο Ντόζας στάθηκε για λίγο και θαύμασε το αποτέλεσμα.
Δεν μπορούσε να πιστέψει πόσο είχε αλλάξει ο χώρος.
Όταν ολοκληρώθηκαν όλες οι εργασίες, ήρθαν οι πρώτοι επισκέπτες.
Παιδιά έτρεχαν χαρούμενα στα μονοπάτια, οικογένειες κάθονταν στα παγκάκια και όλοι απολάμβαναν το καινούριο πάρκο.
Ο Ντόζας χαμογέλασε περήφανα.
Κατάλαβε πως η δουλειά του δεν ήταν μόνο να μετακινεί χώμα.
Ήταν να βοηθά στη δημιουργία όμορφων χώρων όπου οι άνθρωποι και τα παιδιά θα περνούσαν χαρούμενες στιγμές.
Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο βραβείο που μπορούσε να πάρει.
