Ο Μπούλης ξύπνησε νωρίς ένα ηλιόλουστο πρωινό γεμάτος ενέργεια.
Από μικρός αγαπούσε να κατασκευάζει πράγματα με τα χέρια του.
Κάθε φορά που έβρισκε ξύλα, βίδες, σχοινιά ή άλλα υλικά, σκεφτόταν αμέσως τι θα μπορούσε να δημιουργήσει.
Εκείνο το πρωί έλαβε μια πρόσκληση για να επισκεφθεί το μεγαλύτερο εργαστήριο κατασκευών της περιοχής.
Μόλις έφτασε, έμεινε εντυπωσιασμένος.
Το εργαστήριο ήταν τεράστιο.
Υπήρχαν πάγκοι γεμάτοι εργαλεία, ξύλα, μεταλλικά κομμάτια, χρώματα και δεκάδες μηχανήματα που βοηθούσαν τους τεχνίτες να φτιάχνουν απίθανες δημιουργίες.
Ο Μπούλης φόρεσε το προστατευτικό του γιλέκο και ξεκίνησε την εξερεύνηση.
Πρώτα παρακολούθησε πώς κατασκεύαζαν μικρά ξύλινα σπιτάκια για πουλιά.
Έπειτα είδε μια ομάδα να δημιουργεί όμορφα παγκάκια για ένα καινούριο πάρκο.
Σε κάθε γωνιά του εργαστηρίου υπήρχε κάτι διαφορετικό.
Λίγο αργότερα οι υπεύθυνοι τού έδωσαν μια αποστολή.
Να σχεδιάσει και να κατασκευάσει ένα μικρό γεφυράκι για έναν κήπο.
Ο Μπούλης πήρε χαρτί και μολύβι και άρχισε να σχεδιάζει.
Σκέφτηκε κάθε λεπτομέρεια και στη συνέχεια, με τη βοήθεια των τεχνιτών, άρχισε να το κατασκευάζει.
Δούλευε με υπομονή και μεγάλη προσοχή.
Όταν ολοκλήρωσε τη δουλειά του, όλοι συγκεντρώθηκαν γύρω από τη μικρή γέφυρα.
Ήταν γερή, όμορφη και απόλυτα λειτουργική.
Οι τεχνίτες τον συνεχάρησαν και του χάρισαν ένα μικρό ξύλινο σφυρί ως αναμνηστικό.
Πριν φύγει, ο Μπούλης έκανε έναν τελευταίο γύρο στο εργαστήριο.
Κοίταξε όλες τις δημιουργίες γύρω του και χαμογέλασε.
Κατάλαβε πως κάθε μεγάλη κατασκευή ξεκινά από μια μικρή ιδέα, λίγη φαντασία και πολλή προσπάθεια.
Έφυγε γεμάτος έμπνευση.
Ήξερε πως στο επόμενο έργο του θα δημιουργούσε κάτι ακόμη πιο όμορφο, γιατί η χαρά της δημιουργίας δεν τελειώνει ποτέ.
