Η Τίνκερ ξύπνησε νωρίς το πρωί και ήταν έτοιμη για μια καινούρια αποστολή.
Εκείνη την ημέρα είχε προσκληθεί να βοηθήσει στον καθαρισμό ενός μεγάλου μουσείου που θα άνοιγε τις πόρτες του στους επισκέπτες την επόμενη μέρα.
«Πάμε να το κάνουμε να λάμπει!» είπε χαρούμενα.
Μόλις έφτασε, αντίκρισε ένα εντυπωσιακό κτίριο με μεγάλες αίθουσες, γυάλινες προθήκες και όμορφα εκθέματα.
Η Τίνκερ ξεκίνησε αμέσως τη δουλειά.
Καθάρισε προσεκτικά τα πατώματα μέχρι να γυαλίζουν σαν καθρέφτης.
Στη συνέχεια φρόντισε τα μεγάλα παράθυρα, ώστε οι ακτίνες του ήλιου να φωτίζουν κάθε γωνιά του μουσείου.
Όσο προχωρούσε, παρατηρούσε τα εντυπωσιακά εκθέματα.
Υπήρχαν παλιά αυτοκίνητα, μεγάλα αεροπλάνα, όμορφοι πίνακες ζωγραφικής και παράξενες εφευρέσεις από διάφορες εποχές.
Η Τίνκερ σταματούσε για λίγο σε κάθε αίθουσα, θαυμάζοντας όλα όσα έβλεπε.
Έπειτα συνέχισε τον καθαρισμό.
Με μεγάλη προσοχή ξεσκόνισε τις προθήκες και τακτοποίησε τους χώρους υποδοχής.
Σιγά σιγά ολόκληρο το μουσείο άρχισε να λάμπει.
Το απόγευμα έφτασε ο διευθυντής του μουσείου.
Κοίταξε γύρω του και χαμογέλασε.
«Η δουλειά σου είναι πραγματικά εξαιρετική, Τίνκερ! Οι επισκέπτες θα απολαύσουν το μουσείο ακόμα περισσότερο χάρη στη φροντίδα σου.»
Η Τίνκερ ένιωσε πολύ περήφανη.
Καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, έκανε έναν τελευταίο γύρο σε όλες τις αίθουσες.
Τα πατώματα γυάλιζαν, τα παράθυρα έλαμπαν και κάθε γωνιά ήταν πεντακάθαρη.
Χαμογέλασε ικανοποιημένη.
Ήξερε πως η καθαριότητα δεν κάνει έναν χώρο μόνο πιο όμορφο.
Τον κάνει και πιο ευχάριστο για όλους όσοι τον επισκέπτονται.
Και αυτή ήταν η πιο όμορφη ανταμοιβή για την αγαπημένη της δουλειά.
