Ο Στέλιος ήταν τροχονόμος και κάθε μέρα φρόντιζε ώστε η κυκλοφορία να γίνεται με ασφάλεια. Του άρεσε να βρίσκεται στη θέση του από νωρίς το πρωί, πριν ακόμη γεμίσουν οι δρόμοι με αυτοκίνητα.
Ένα πρωινό στάθηκε στη μεγάλη διασταύρωση στο κέντρο της πόλης. Φόρεσε το φωσφοριζέ γιλέκο του, ίσιωσε το καπέλο του και πήρε τη θέση του.
Σιγά σιγά άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα αυτοκίνητα, τα λεωφορεία και τα ποδήλατα.
Με ήρεμες κινήσεις των χεριών του έδινε οδηγίες στους οδηγούς για το πότε έπρεπε να προχωρήσουν και πότε να σταματήσουν.
Όλοι ακολουθούσαν τις υποδείξεις του και η κυκλοφορία προχωρούσε ομαλά.
Λίγο αργότερα έφτασε η ώρα που πολλά παιδιά περνούσαν από τη διάβαση για να πάνε στο σχολείο.
Ο Στέλιος σήκωσε το χέρι του, σταμάτησε την κυκλοφορία και περίμενε μέχρι να περάσουν με ασφάλεια όλοι οι πεζοί.
Μόλις η διάβαση άδειασε, χαμογέλασε και έδωσε ξανά το σήμα στα αυτοκίνητα να συνεχίσουν.
Η μέρα κυλούσε ήρεμα.
Καθώς πλησίαζε το μεσημέρι, ο ήλιος φώτιζε ολόκληρη την πόλη και οι δρόμοι άρχισαν να αδειάζουν.
Ο Στέλιος έκανε έναν τελευταίο έλεγχο στη διασταύρωση και βεβαιώθηκε πως όλα λειτουργούσαν σωστά.
Πριν φύγει, κοίταξε για λίγο τον δρόμο που πριν από λίγη ώρα ήταν γεμάτος κίνηση.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως, με λίγη προσοχή και σωστή συνεργασία, κάθε διαδρομή μπορεί να γίνει πιο ασφαλής για όλους.
Με αυτό το όμορφο συναίσθημα ολοκλήρωσε τη βάρδιά του και ξεκίνησε για το σπίτι του, έτοιμος να επιστρέψει την επόμενη ημέρα.
