Ο Βασίλης αγαπούσε πολύ τις βόλτες στη φύση, αλλά ποτέ δεν πήγαινε μόνος του. Είχε δύο σκυλάκια που τον ακολουθούσαν παντού. Το ένα ήταν μεγαλύτερο και περπατούσε πάντα ήρεμα δίπλα του, ενώ το μικρότερο έτρεχε συνεχώς μπροστά, γεμάτο ενέργεια.
Ένα όμορφο πρωινό αποφάσισαν να επισκεφθούν ένα μεγάλο πάρκο έξω από την πόλη.
Μόλις έφτασαν, το μικρό σκυλάκι άρχισε να εξερευνά κάθε γωνιά του πάρκου. Πλησίαζε τα δέντρα, περνούσε δίπλα από τα παγκάκια και κάθε τόσο γύριζε πίσω για να βεβαιωθεί ότι ο Βασίλης και ο μεγαλύτερος φίλος του ακολουθούσαν.
Ο Βασίλης γελούσε βλέποντάς το να τρέχει χαρούμενο.
Συνέχισαν όλοι μαζί τη βόλτα τους σε ένα πλακόστρωτο μονοπάτι που οδηγούσε σε μια μικρή ξύλινη γέφυρα.
Από κάτω κυλούσε ένα καθαρό ρυάκι και το νερό ακουγόταν ήρεμα καθώς περνούσε ανάμεσα στις πέτρες.
Ο Βασίλης στάθηκε για λίγο στη γέφυρα και κοίταξε το τοπίο.
Το μεγαλύτερο σκυλάκι κάθισε δίπλα του ήρεμο, ενώ το μικρότερο συνέχιζε να παρατηρεί με περιέργεια ό,τι υπήρχε γύρω του.
Ύστερα ακολούθησαν ένα μονοπάτι που περνούσε μέσα από ψηλά δέντρα. Οι ακτίνες του ήλιου περνούσαν ανάμεσα στα κλαδιά και σχημάτιζαν φωτεινά σχέδια στο έδαφος.
Η βόλτα συνεχίστηκε μέχρι ένα μεγάλο ξέφωτο, όπου κάθισαν όλοι μαζί για λίγη ξεκούραση.
Ο Βασίλης χάιδεψε και τα δύο σκυλάκια, που κάθονταν το ένα δίπλα στο άλλο, κοιτάζοντας τον ορίζοντα.
Καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει, πήραν τον δρόμο της επιστροφής.
Ο Βασίλης χαμογελούσε σε όλη τη διαδρομή.
Ήξερε πως δεν είχε σημασία ο προορισμός. Αρκούσε που δίπλα του είχε τους δύο αγαπημένους του φίλους και κάθε βόλτα μαζί τους γινόταν μια όμορφη ανάμνηση.
