Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, και στο χιονισμένο Βόρειο Πόλο όλα έλαμπαν. Το εργαστήριο του Αη Βασίλη ήταν γεμάτο φως, μουσική και χαμόγελα. Τα ξωτικά έτρεχαν πέρα δώθε, κουβαλώντας κορδέλες, κουτιά και πολύχρωμα χαρτιά. Έξω, το χιόνι έπεφτε απαλά σαν ψιθυριστό τραγούδι.
Ο Αη Βασίλης στεκόταν μπροστά στη μεγάλη του λίστα. Το γενειοφόρο πρόσωπό του φωτιζόταν από τις λάμπες του εργαστηρίου, και τα μάτια του έλαμπαν από χαρά.
«Ώρα να αρχίσουμε, μικρά μου ξωτικά», είπε ήρεμα. «Πολλά παιδιά περιμένουν απόψε!»
Τα ξωτικά κούνησαν τα καπέλα τους με ενθουσιασμό. Το κάθε δώρο μπαίνει στη σωστή θέση: κούκλες, βιβλία, παζλ, αυτοκινητάκια, παιχνίδια κατασκευών… όλα προσεκτικά τυλιγμένα, έτοιμα να ταξιδέψουν.
Έξω, ο Ρούντολφ και τα υπόλοιπα ελάφια δοκίμαζαν τα λουριά τους. Ο αέρας ήταν παγωμένος, μα ο Ρούντολφ με τη φωτεινή κόκκινη μύτη του φώτιζε όλη την αυλή.
Ο Αη Βασίλης γέλασε: «Χο! Χο! Χο! Ρούντολφ, απόψε είσαι πιο λαμπερός από ποτέ!»
Σιγά σιγά η θαυμαστή σκευή του το μεγάλο κόκκινο έλκηθρο γέμισε με δώρα. Όταν όλα ήταν στη θέση τους, ο Αη Βασίλης φόρεσε το παχύ κόκκινο παλτό του, έσφιξε τη ζώνη του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Η καρδιά του γέμισε ζεστασιά.
«Σε λίγο θα γεμίσει ο κόσμος παιδικά χαμόγελα», σκέφτηκε.
Καθώς ανέβηκε στο έλκηθρο, τα ελάφια τίναξαν τα κουδουνάκια τους. Ο ουρανός είχε αρχίσει να γεμίζει αστεράκια.
«Έτοιμοι;» φώναξε ο Αη Βασίλης.
Τα ελάφια πετάχτηκαν μπροστά γεμάτα ορμή.
Το έλκηθρο υψώθηκε στον ουρανό, περνώντας πάνω από τα σύννεφα που άστραφταν ασημένια. Κάτω απλωμένος ο κόσμος κοιμόταν γλυκά: πόλεις, χωριά, δάση και θάλασσες. Ο Αη Βασίλης, με το σάκο γεμάτο δώρα, ένιωθε πιο έτοιμος από ποτέ να μοιράσει αγάπη παντού.
Κάθε φορά που προσγειωνόταν σε μια στέγη, άφηνε πίσω του όχι μόνο δώρα, αλλά κι ένα μικρό κομμάτι μαγείας αυτή τη μαγεία που κάνει τα παιδιά να πιστεύουν στα θαύματα.
Κι έτσι, μέσα στη σιωπηλή, χιονισμένη νύχτα, ο Αη Βασίλης ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, αφήνοντας πίσω του ένα μονοπάτι από φως, χαρά και ζεστασιά.
Γιατί η μεγαλύτερη μαγεία… είναι το χαμόγελο ενός παιδιού.
