Η κυρία Ευγενία ήταν δασκάλα.
Όχι μια απλή δασκάλα…
Ήταν από εκείνες που χαμογελούν πριν καν χτυπήσει το κουδούνι και που ξέρουν όλα τα ονόματα, ακόμα κι αν η τάξη είναι γεμάτη.
Μα τώρα… ήταν διακοπές.
Το σχολείο ήταν ήσυχο.
Πάρα πολύ ήσυχο.
Η κυρία Ευγενία μπήκε στην άδεια τάξη ένα πρωινό.
Άνοιξε τα παράθυρα, έβαλε φως, ίσιωσε τα θρανία.
Κάθισε στην καρέκλα της και κοίταξε τον πίνακα.
- «Χμ… κάτι λείπει εδώ μέσα…» είπε σιγανά.
Και δεν ήταν ο πίνακας.
Ούτε οι κιμωλίες.
Ήταν οι φωνούλες, τα γέλια, τα χέρια που σηκώνονταν λίγο πιο ψηλά απ’ όσο έπρεπε.
Της έλειπε ο Μάριος που πάντα ρωτούσε πρώτος.
Η Άννα που ζωγράφιζε καρδιές στα τετράδια.
Ο Πέτρος που μπερδευόταν στα μαθηματικά αλλά δεν τα παρατούσε ποτέ.
Η κυρία Ευγενία χαμογέλασε… και τότε της ήρθε μια ιδέα
«Αφού λείπουν τα παιδιά…
θα τους στείλω λίγη σχολική αγάπη!»
Έγραψε ένα γράμμα.
Όχι ένα απλό γράμμα.
Ένα γράμμα γεμάτο ήλιο, χαμόγελα και αγκαλιές.
“Αγαπημένοι μου μαθητές,
ελπίζω να παίζετε, να γελάτε και να ξεκουράζεστε.
Να ξέρετε όμως πως η τάξη σας σάς περιμένει.
Και εγώ ακόμα περισσότερο.”
- Η δασκάλα σας, Ευγενία
Το άφησε πάνω στην έδρα…
και ξαφνικά, κάτι μαγικό συνέβη ✨
Οι καρέκλες έτριξαν σαν να γελούσαν.
Ο πίνακας έλαμψε.
Και ο τοίχος με τα γράμματα ψιθύρισε:
- «Δεν είσαι μόνη, κυρία Ευγενία…»
Η δασκάλα χαμογέλασε με τα μάτια της.
Γιατί ήξερε κάτι πολύ σημαντικό:
Οι διακοπές περνούν.
Μα η αγάπη μιας δασκάλας δεν φεύγει ποτέ.
Και κάπου μακριά…
σε παραλίες, σε βουνά, σε αυλές και μπαλκόνια,
οι μαθητές της ένιωσαν ξαφνικά μια ζεστασιά στην καρδιά.
Ήταν η κυρία Ευγενία.
Που τους περίμενε.
Με ανοιχτή αγκαλιά… και το κουδούνι έτοιμο να χτυπήσει ξανά
