Στο φωτεινό σχολείο της γειτονιάς των χρωμάτων, τα παιδιά αγαπούσαν πολύ τη δασκάλα Ευγενία.
Όχι μόνο γιατί τους μάθαινε γράμματα και αριθμούς,
αλλά γιατί ήξερε να κάνει το μάθημα… περιπέτεια.
Ένα πρωινό μπήκε στην τάξη με ένα μεγάλο χαμόγελο και είπε:
«Παιδιά, σήμερα δεν θα ανοίξουμε βιβλία.
Σήμερα θα λύσουμε έναν γρίφο!»
Τα παιδιά ίσιωσαν στις καρέκλες τους.
Τους άρεσαν πολύ οι γρίφοι, γιατί κάθε φορά ένιωθαν σαν μικροί ντετέκτιβ.
Η δασκάλα Ευγενία έγραψε στον πίνακα:
ΓΡΙΦΟΣ:
Έχω κάτι που δεν φαίνεται,
δεν χωράει σε τσάντα,
μα κάνει κάθε μέρα μας καλύτερη.
Τι είναι;
Η τάξη γέμισε ψιθύρους.
Ο Μάριος σήκωσε πρώτος το χέρι.
«Η τύχη!»
Η δασκάλα χαμογέλασε. «Ωραία σκέψη, αλλά όχι.»
Η Ελένη είπε:
«Η αγάπη!»
«Πολύ κοντά…» απάντησε η δασκάλα Ευγενία.
Ο Νίκος φώναξε:
«Η χαρά!»
«Ακόμα πιο κοντά!» είπε εκείνη.
Τα παιδιά άρχισαν να συζητούν μεταξύ τους.
Και τότε η μικρή Σοφία σήκωσε δειλά το χέρι της.
«Μήπως είναι… η καλοσύνη;»
Η τάξη σώπασε για μια στιγμή.
Και μετά…
η Δασκάλα Ευγενία χειροκρότησε.
«Μπράβο, Σοφία! Αυτό είναι!
Η καλοσύνη δεν φαίνεται, αλλά κάνει τον κόσμο πιο όμορφο.»
Και τότε η δασκάλα είπε:
«Τώρα όμως ο γρίφος έχει και δεύτερο μέρος.»
Μοίρασε στα παιδιά μικρά χαρτάκια που έγραφαν:
“Σήμερα κάνε μια καλή πράξη.”
Στο διάλειμμα έγινε κάτι μαγικό.
Ο Μάριος έπαιξε με ένα παιδί που ήταν μόνο του.
Η Ελένη έδωσε το μολύβι της σε μια φίλη.
Ο Νίκος βοήθησε έναν μικρό μαθητή να σηκώσει την τσάντα του.
Και η Σοφία αγκάλιασε μια συμμαθήτρια που ήταν λυπημένη.
Όταν γύρισαν στην τάξη, όλοι ένιωθαν αλλιώς.
Σαν να είχε γεμίσει το δωμάτιο… φως.
Η Δασκάλα Ευγενία τους κοίταξε με περηφάνια.
«Παιδιά, σήμερα δεν λύσατε μόνο έναν γρίφο.
Μάθατε κάτι πιο σπουδαίο:
πως οι έξυπνοι άνθρωποι δεν είναι μόνο αυτοί που ξέρουν πολλά…
αλλά αυτοί που κάνουν καλό.»
Τα παιδιά χαμογέλασαν.
Και από εκείνη τη μέρα, στο σχολείο της γειτονιάς των χρωμάτων,
κάθε φορά που κάποιος έκανε μια καλή πράξη,
έλεγαν όλοι:
«Μπράβο! Έλυσες τον γρίφο της μέρας!»
Και έτσι, η δασκάλα Ευγενία συνέχισε να διδάσκει όχι μόνο γράμματα…
αλλά και καρδιές!
