Στον μακρινό Βόρειο Πόλο, εκεί όπου το χιόνι δεν λιώνει ποτέ και ο ουρανός λάμπει με πράσινα και μπλε φώτα, ζούσε ο Άη Βασίλης. Κάθε χρόνο ετοιμαζόταν για το πιο μεγάλο του ταξίδι, να μοιράσει δώρα σε όλα τα παιδιά του κόσμου.
Τα ξωτικά δούλευαν ασταμάτητα στο εργαστήρι του, τα παιχνίδια γέμιζαν σακούλες και τα ελάφια ετοιμάζονταν να πετάξουν το έλκηθρο στον ουρανό.
Όμως μια μέρα πριν το ταξίδι, συνέβη κάτι τρομερό. Όλες οι σακούλες με τα δώρα εξαφανίστηκαν!
«Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ…» είπε ο Άη Βασίλης ανήσυχος.
Τα ξωτικά έψαξαν παντού. Κάτω από τραπέζια, μέσα σε κουτιά, ακόμα και έξω στο χιόνι. Τίποτα.
Ο χρόνος περνούσε και τα παιδιά του κόσμου περίμεναν.
Ο Άη Βασίλης δεν έχασε την ψυχραιμία του. Πήρε τον μεγάλο του χάρτη και ακολούθησε μικρά ίχνη από γυαλιστερή χρυσόσκονη που οδηγούσαν έξω από το εργαστήριο.
Τα ίχνη τον έφεραν μέχρι μια παγωμένη σπηλιά.
Μέσα στη σπηλιά δεν υπήρχε κλέφτης… αλλά ένα μικρό σκανταλιάρικο ξωτικό που είχε κρυφτεί γιατί ένιωθε ότι κανείς δεν το πρόσεχε. Είχε πάρει τα δώρα χωρίς να καταλάβει πόσο σημαντικά ήταν.
Ο Άη Βασίλης πλησίασε ήρεμα.
«Γιατί τα πήρες;» ρώτησε γλυκά.
Το ξωτικό κατέβασε το κεφάλι.
«Νόμιζα ότι δεν με χρειάζεται κανείς…»
Ο Άη Βασίλης χαμογέλασε.
«Κάθε ξωτικό είναι σημαντικό. Και εσύ ακόμα περισσότερο.»
Το ξωτικό άρχισε να κλαίει.
«Συγγνώμη…»
«Το πιο σημαντικό δώρο είναι η καλοσύνη,» είπε ο Άη Βασίλης. «Έλα να τα επιστρέψουμε μαζί.»
Γύρισαν μαζί στο εργαστήριο και σε λίγο όλα τα δώρα ήταν πάλι στη θέση τους. Τα ξωτικά χειροκρότησαν και αγκάλιασαν το μικρό ξωτικό.
Τη νύχτα των Χριστουγέννων, το έλκηθρο πέταξε ξανά στον ουρανό.
Και ο Άη Βασίλης χαμογέλασε, γιατί αυτή τη φορά ήξερε πως δεν μοίραζε μόνο δώρα…
Μοίραζε και συγχώρεση, καλοσύνη και αγάπη σε όλο τον κόσμο.
