Η Νεράιδα Ονειρομέλια ξύπνησε ένα ήρεμο πρωινό όταν άκουσε ένα απαλό σφύριγμα να έρχεται από μακριά.
Δεν έμοιαζε με κελάηδημα πουλιού.
Ούτε με τον άνεμο.
Ήταν ο ήχος ενός τρένου.
Μόνο που γύρω της δεν υπήρχαν ούτε ράγες ούτε σταθμοί.
Ξαφνικά, μια χρυσή πεταλούδα προσγειώθηκε στο χέρι της.
Μόλις άνοιξε τα φτερά της, εμφανίστηκε ένα εισιτήριο.
«Προορισμός: Ονειρικός Σταθμός Νο 1.»
Η Ονειρομέλια χαμογέλασε.
Ακολούθησε τη φωτεινή πεταλούδα μέχρι ένα ξέφωτο στο δάσος.
Εκεί, μέσα από ένα σύννεφο από χρυσόσκονη, εμφανίστηκε ένα πανέμορφο τρένο.
Οι βαγόνες του ήταν φτιαγμένες από διάφανο κρύσταλλο και οι ρόδες του δεν ακουμπούσαν στο έδαφος.
Το τρένο ταξίδευε πάνω σε φωτεινές κορδέλες που αιωρούνταν στον ουρανό.
Ο μηχανοδηγός ήταν ένας χαμογελαστός λαγός με μπλε στολή.
«Καλώς ήρθες στο Τρένο των Ονείρων», της είπε.
«Εδώ κάθε στάση οδηγεί σε έναν διαφορετικό κόσμο της φαντασίας.»
Το τρένο ξεκίνησε αθόρυβα.
Η πρώτη στάση ήταν η Κοιλάδα των Ιπτάμενων Βιβλίων.
Χιλιάδες βιβλία πετούσαν στον αέρα σαν πουλιά.
Όποιος άνοιγε ένα, βρισκόταν αμέσως μέσα στην ιστορία του.
Η Ονειρομέλια διάλεξε ένα βιβλίο και μέσα σε μια στιγμή περπατούσε σε έναν κόσμο γεμάτο γιγάντια λουλούδια και χαμογελαστά αστέρια.
Η δεύτερη στάση ήταν η Λίμνη των Καθρεφτών.
Το νερό της δεν έδειχνε το πρόσωπο των επισκεπτών.
Έδειχνε τις πιο όμορφες ιδέες που θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν μια μέρα.
Η Ονειρομέλια είδε παιδιά να δημιουργούν πάρκα γεμάτα παιχνίδια, βιβλιοθήκες μέσα στα δέντρα και σχολεία όπου όλοι μάθαιναν μέσα από την εξερεύνηση.
Το τρένο συνέχισε το ταξίδι του.
Η τρίτη στάση ήταν ίσως η πιο παράξενη.
Ένα ολόκληρο χωριό ήταν χτισμένο πάνω σε απαλά σύννεφα.
Τα σπίτια άλλαζαν χρώμα ανάλογα με τα όνειρα των κατοίκων τους και οι δρόμοι φωτίζονταν από μικρά λαμπερά αστέρια.
«Εδώ κατοικούν τα όνειρα που περιμένουν ακόμη να πραγματοποιηθούν», εξήγησε ο μηχανοδηγός.
Πριν ολοκληρωθεί η διαδρομή, το τρένο σταμάτησε μπροστά σε μια εντελώς άδεια αποβάθρα.
Δεν υπήρχε τίποτα.
Ούτε κτίρια.
Ούτε δέντρα.
Ούτε άνθρωποι.
«Γιατί σταματήσαμε εδώ;» ρώτησε η Ονειρομέλια.
Ο λαγός της έδωσε ένα μικρό πινέλο.
«Αυτός είναι ο Σταθμός του Επόμενου Ονείρου.»
Η νεράιδα άγγιξε απαλά τον αέρα με το πινέλο.
Αμέσως άρχισαν να εμφανίζονται δέντρα, μονοπάτια, λουλούδια, βιβλιοθήκες και παιδικές χαρές.
Μέσα σε λίγα λεπτά η άδεια αποβάθρα είχε μεταμορφωθεί σε έναν πανέμορφο τόπο.
Ο μηχανοδηγός χαμογέλασε.
«Κάθε νέο όνειρο δημιουργεί έναν καινούριο προορισμό για το τρένο μας.»
Πριν επιστρέψει στο σπίτι της, χάρισε στην Ονειρομέλια ένα μικρό ασημένιο εισιτήριο.
«Δεν λήγει ποτέ», της είπε.
«Θα σε οδηγεί πάντα εκεί όπου γεννιούνται οι πιο όμορφες ιδέες.»
Η Ονειρομέλια φύλαξε προσεκτικά το εισιτήριο και κοίταξε το μαγικό τρένο να χάνεται μέσα στα σύννεφα.
Από τότε, κάθε φορά που έκλεινε τα μάτια της για να ονειρευτεί, ένιωθε πως κάπου μακριά ακουγόταν ξανά εκείνο το απαλό σφύριγμα.
Γιατί ήξερε πως το Τρένο των Ονείρων ταξιδεύει ασταμάτητα, αναζητώντας ανθρώπους που δεν σταματούν ποτέ να φαντάζονται έναν πιο όμορφο κόσμο.
