Η Νεράιδα Εστία ξύπνησε ένα ήρεμο ανοιξιάτικο πρωινό με μια γλυκιά αίσθηση πως κάτι ξεχωριστό την περίμενε.
Μόλις άνοιξε τα φτερά της, ένα μικρό κολιμπρί πέταξε δίπλα της κρατώντας ένα χρυσό κλειδί δεμένο με μια πράσινη κορδέλα.
«Αυτό είναι για σένα», κελάηδησε το μικρό πουλί.
Η Εστία πήρε το κλειδί και ξεκίνησε να ανακαλύψει πού οδηγούσε.
Πέταξε πάνω από ανθισμένα λιβάδια, καταρράκτες και πολύχρωμα δάση, ώσπου έφτασε μπροστά σε μια τεράστια σιδερένια πύλη καλυμμένη με αναρριχώμενα λουλούδια.
Το χρυσό κλειδί ταίριαζε απόλυτα στην κλειδαριά.
Με ένα απαλό «κλικ», η πύλη άνοιξε.
Πίσω της απλωνόταν ένας μαγικός κήπος που δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο.
Στο πρώτο μονοπάτι επικρατούσε η άνοιξη.
Ανθισμένες κερασιές, παπαρούνες και πεταλούδες γέμιζαν τον χώρο με χρώματα και αρώματα.
Λίγα βήματα πιο πέρα ξεκινούσε το καλοκαίρι.
Ψηλοί ηλίανθοι κοιτούσαν τον ήλιο, πολύχρωμα λουλούδια άνοιγαν τα πέταλά τους και μικρά πουλιά τραγουδούσαν ασταμάτητα.
Στη συνέχεια η Εστία πέρασε σε έναν δρόμο όπου τα φύλλα είχαν αποκτήσει χρυσοκόκκινες αποχρώσεις.
Ήταν το φθινόπωρο.
Ο αέρας ήταν δροσερός και απαλά φύλλα χόρευαν γύρω της.
Τέλος έφτασε στον χειμώνα.
Το έδαφος ήταν σκεπασμένο με λαμπερό χιόνι, ενώ μικρές νιφάδες έπεφταν αργά πάνω στα κλαδιά των δέντρων.
Το πιο εντυπωσιακό ήταν πως όλες οι εποχές υπήρχαν ταυτόχρονα, η μία δίπλα στην άλλη.
Στο κέντρο του κήπου βρισκόταν ένα τεράστιο δέντρο με τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα.
Ένα γεμάτο άνθη.
Ένα με καταπράσινα φύλλα.
Ένα με χρυσοκόκκινα φύλλα.
Και ένα σκεπασμένο με χιόνι.
Ένας ηλικιωμένος κηπουρός την πλησίασε χαμογελώντας.
«Αυτό είναι το Δέντρο του Χρόνου», της εξήγησε.
«Μας θυμίζει πως κάθε εποχή έχει τη δική της ομορφιά και κάθε αλλαγή φέρνει μια νέα αρχή.»
Η Εστία βοήθησε τον κηπουρό να φυτέψει μικρούς σπόρους σε κάθε γωνιά του κήπου.
Μερικοί θα άνθιζαν την άνοιξη.
Άλλοι το καλοκαίρι.
Άλλοι θα χάριζαν καρπούς το φθινόπωρο.
Και κάποιοι θα περίμεναν υπομονετικά μέχρι να περάσει ο χειμώνας.
Πριν φύγει, ο κηπουρός της χάρισε έναν μικρό σπόρο μέσα σε ένα γυάλινο κουτάκι.
«Δεν είναι ένας συνηθισμένος σπόρος», της είπε.
«Θα μεγαλώνει κάθε φορά που θα φροντίζεις τη φύση με αγάπη.»
Η Εστία τον κράτησε προσεκτικά και πέταξε ξανά προς το σπίτι της.
Καθώς περνούσε πάνω από δάση, ποτάμια και λιβάδια, χαμογελούσε.
Είχε μάθει πως η φύση αλλάζει συνεχώς, όμως κάθε εποχή κρύβει τα δικά της μικρά θαύματα.
Και όποιος παρατηρεί με προσοχή τον κόσμο γύρω του, θα βρίσκει πάντα έναν καινούριο λόγο να χαμογελά.
