Η Νεράιδα Ρόη ξύπνησε ένα γλυκό ανοιξιάτικο πρωινό όταν μια μικρή σταγόνα νερού χτύπησε απαλά το παράθυρό της.
Δεν έμοιαζε με τις άλλες.
Μέσα της λαμπύριζε ένα μικροσκοπικό ασημένιο αστέρι.
Μόλις η Ρόη άγγιξε τη σταγόνα, εκείνη μετατράπηκε σε έναν φωτεινό χάρτη.
Ένα μπλε μονοπάτι εμφανίστηκε μπροστά της και κατέληγε σε έναν τόπο που έγραφε:
«Το Ποτάμι που Θυμάται τα Όνειρα.»
Η Ρόη άνοιξε τα διάφανα φτερά της και πέταξε ακολουθώντας τον χάρτη.
Ύστερα από αρκετή ώρα έφτασε σε μια κοιλάδα που δεν υπήρχε σε κανέναν γνωστό χάρτη.
Στο κέντρο της κυλούσε ένα ποτάμι τόσο καθαρό, που αντί να αντανακλά τον ουρανό, έδειχνε εικόνες.
Μέσα στο νερό περνούσαν πολύχρωμα αερόστατα, ιπτάμενες βιβλιοθήκες, δάση από κρυστάλλους και πόλεις φτιαγμένες από λουλούδια.
Η Ρόη έσκυψε γεμάτη απορία.
«Τι είναι όλα αυτά;»
Μια ηλικιωμένη βίδρα εμφανίστηκε χαμογελώντας.
«Δεν είναι αναμνήσεις», είπε.
«Είναι όνειρα που κάποτε φαντάστηκαν παιδιά από όλο τον κόσμο.»
Η Ρόη ακολούθησε τη βίδρα κατά μήκος του ποταμού.
Στην πρώτη όχθη υπήρχαν εκατοντάδες γυάλινα μπουκαλάκια.
Μέσα σε κάθε ένα έλαμπε μια μικροσκοπική σταγόνα.
«Κάθε σταγόνα κρατά ένα όνειρο που έκανε κάποιο παιδί και δεν θέλουμε να ξεχαστεί ποτέ.»
Λίγο πιο πέρα βρέθηκαν σε έναν μεγάλο νερόμυλο.
Μόνο που αντί να αλέθει σιτάρι, μάζευε τις φωτεινές σταγόνες και τις μετέτρεπε σε μικρά αστέρια.
Όταν έπεφτε η νύχτα, τα αστέρια αυτά ανέβαιναν στον ουρανό.
«Γι' αυτό βλέπουμε τόσα αστέρια;» ρώτησε η Ρόη.
Η βίδρα χαμογέλασε.
«Κάθε αστέρι μάς θυμίζει πως πάντα υπάρχει χώρος για ένα ακόμη όνειρο.»
Η τελευταία στάση ήταν η πιο εντυπωσιακή.
Ένα τεράστιο δέντρο μεγάλωνε ακριβώς μέσα στο ποτάμι.
Αντί για φύλλα είχε διάφανες σταγόνες που άλλαζαν χρώμα.
Όποιος άγγιζε μία από αυτές, έβλεπε μπροστά του μια ολοκαίνουργια ιδέα.
Η Ρόη άγγιξε μια γαλάζια σταγόνα.
Ξαφνικά είδε έναν κόσμο όπου τα ποτάμια ήταν τόσο καθαρά, ώστε όλα τα ζώα και τα φυτά ζούσαν αρμονικά, ενώ άνθρωποι και φύση συνεργάζονταν για να προστατεύουν κάθε σταγόνα νερού.
Η εικόνα ήταν τόσο όμορφη που της έμεινε χαραγμένη στο μυαλό.
Πριν φύγει, η βίδρα της χάρισε ένα μικρό κρυστάλλινο σταγονίδιο.
«Δεν είναι κόσμημα», της είπε.
«Κάθε φορά που θα βοηθάς κάποιον να πιστέψει στα όνειρά του, θα γίνεται λίγο πιο φωτεινό.»
Η Ρόη το φόρεσε γύρω από τον λαιμό της και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Καθώς πετούσε πάνω από ποτάμια, λίμνες και καταρράκτες, χαμογελούσε.
Είχε καταλάβει πως τα όνειρα μοιάζουν με το νερό.
Αν τα αφήσεις να κυλήσουν ελεύθερα, μπορούν να ταξιδέψουν πολύ μακριά και να δώσουν ζωή σε κόσμους που μέχρι χθες υπήρχαν μόνο στη φαντασία.
