Η Νεράιδα Νεφέλη περνούσε τις περισσότερες ώρες της ψηλά στον ουρανό. Της άρεσε να ταξιδεύει ανάμεσα στα σύννεφα και να ανακαλύπτει τα διαφορετικά τους σχήματα.
Ένα πρωινό, καθώς πετούσε πάνω από τις κορυφές των βουνών, πρόσεξε ένα τεράστιο σύννεφο που έμοιαζε με παλάτι.
Είχε ψηλούς πύργους, μεγάλες καμάρες και αφράτες σκάλες που οδηγούσαν μέχρι την κορυφή του.
«Πρέπει οπωσδήποτε να το δω από κοντά!» είπε γεμάτη ενθουσιασμό.
Πέταξε μέχρι την είσοδό του και άρχισε να εξερευνά κάθε γωνιά.
Περπατούσε πάνω στα απαλά σύννεφα, που έμοιαζαν με μαλακά μαξιλάρια. Από τα μεγάλα ανοίγματα του παλατιού μπορούσε να δει ολόκληρο τον ουρανό να απλώνεται γύρω της.
Λίγο πιο πέρα βρήκε έναν μεγάλο εξώστη.
Στάθηκε εκεί και κοίταξε προς τη γη.
Από τόσο ψηλά, τα ποτάμια έμοιαζαν με ασημένιες κορδέλες και τα βουνά με μικρούς λόφους.
Η Νεφέλη συνέχισε την εξερεύνησή της μέχρι που έφτασε στην πιο ψηλή κορυφή του σύννεφου.
Εκεί ο αέρας ήταν δροσερός και ο ήλιος φώτιζε απαλά ολόκληρο το παλάτι.
Έμεινε για αρκετή ώρα απολαμβάνοντας τη θέα.
Σιγά σιγά, όμως, ο άνεμος άρχισε να φυσά πιο δυνατά.
Το σύννεφο άρχισε να αλλάζει σχήμα.
Οι πύργοι έγιναν μικρότεροι, οι καμάρες χάθηκαν και το παλάτι μεταμορφώθηκε ξανά σε ένα μεγάλο αφράτο σύννεφο.
Η Νεφέλη χαμογέλασε.
Ήξερε πως τα σύννεφα δεν μένουν ποτέ ίδια και πως κάθε μέρα ο ουρανός δημιουργεί καινούριες εικόνες για όποιον σηκώσει το βλέμμα του ψηλά.
Με ένα απαλό πέταγμα των φτερών της συνέχισε το ταξίδι της, αναζητώντας το επόμενο σύννεφο που θα της χάριζε μια νέα περιπέτεια.
