Η Νεράιδα Μελωδία ξύπνησε ένα γλυκό καλοκαιρινό πρωινό με μια υπέροχη μελωδία να φτάνει μέχρι το παράθυρό της.
Δεν έμοιαζε με κανένα τραγούδι που είχε ακούσει ποτέ.
Ήταν απαλή, χαρούμενη και ταξίδευε μαζί με τον άνεμο.
Η Μελωδία άνοιξε τα λαμπερά φτερά της και πέταξε προς την κατεύθυνση από όπου ερχόταν ο ήχος.
Πέρασε πάνω από καταπράσινα δάση, γαλάζιες λίμνες και ανθισμένες κοιλάδες, ώσπου έφτασε σε ένα μικρό νησί που δεν υπήρχε σε κανέναν χάρτη.
Μόλις προσγειώθηκε, κατάλαβε γιατί ονομαζόταν Το Νησί του Τραγουδιστού Ανέμου.
Ο αέρας περνούσε ανάμεσα από χιλιάδες παράξενα φυτά, κρυστάλλους και ξύλινες κατασκευές, δημιουργώντας υπέροχες φυσικές μελωδίες.
Ήταν σαν ολόκληρο το νησί να είχε μετατραπεί σε μια τεράστια ορχήστρα.
Στην παραλία την περίμενε ένας χαμογελαστός μουσικός.
«Καλώς ήρθες, Νεράιδα Μελωδία», της είπε.
«Εδώ δεν παίζουμε μουσική. Αφήνουμε τη φύση να τη δημιουργήσει.»
Η πρώτη τους στάση ήταν στον Κήπο των Ανέμων.
Εκεί υπήρχαν εκατοντάδες ανεμόκουδουνα από ξύλο, γυαλί και μπαμπού.
Κάθε φορά που φυσούσε διαφορετικά ο άνεμος, γεννιόταν μια καινούρια μελωδία.
Η Μελωδία έκλεισε τα μάτια της και άκουσε προσεκτικά.
Καμία νότα δεν ήταν ίδια με την προηγούμενη.
Ύστερα επισκέφθηκαν τη Σπηλιά της Ηχούς.
Μέσα της, ακόμη και ο πιο μικρός ψίθυρος μετατρεπόταν σε μια απαλή μουσική που ταξίδευε από βράχο σε βράχο.
Η νεράιδα δοκίμασε να σιγοτραγουδήσει.
Η φωνή της ενώθηκε με την ηχώ και γέμισε ολόκληρη τη σπηλιά με μια γλυκιά αρμονία.
Λίγο πιο πέρα υπήρχε μια ξύλινη γέφυρα που περνούσε πάνω από έναν μικρό καταρράκτη.
Το νερό έπεφτε πάνω σε λείες πέτρες διαφορετικών μεγεθών και δημιουργούσε έναν ρυθμό που θύμιζε μουσικό κομμάτι.
Η Μελωδία στάθηκε για αρκετή ώρα ακούγοντας αυτό το μοναδικό φυσικό κονσέρτο.
Πριν δύσει ο ήλιος, ανέβηκαν στον ψηλότερο λόφο του νησιού.
Εκεί υπήρχε ένας μεγάλος ανεμόμυλος με φτερά από διάφανο κρύσταλλο.
Όταν ο άνεμος τα γύριζε, ολόκληρος ο ουρανός γέμιζε με απαλούς, φωτεινούς ήχους που έμοιαζαν με τραγούδι.
Ήταν το πιο όμορφο θέαμα που είχε δει ποτέ.
Πριν αποχαιρετήσει το νησί, ο μουσικός της χάρισε ένα μικρό ασημένιο φλογερόφυλλο.
«Δεν είναι μουσικό όργανο», της είπε χαμογελώντας.
«Κάθε φορά που θα ακούς προσεκτικά τη φύση, θα σου θυμίζει ότι η πιο όμορφη μουσική υπάρχει ήδη γύρω μας.»
Η Μελωδία φύλαξε το δώρο της με προσοχή και πέταξε ξανά προς το σπίτι της.
Καθώς ταξίδευε πάνω από τα σύννεφα, άκουγε τον άνεμο να σφυρίζει απαλά ανάμεσα στα φτερά της.
Χαμογέλασε.
Είχε καταλάβει πως η μουσική δεν βρίσκεται μόνο στα τραγούδια και στα όργανα.
Βρίσκεται στο θρόισμα των φύλλων, στο κελάηδημα των πουλιών, στον ήχο του νερού και σε κάθε μικρή στιγμή που μας κάνει να σταματάμε, να ακούμε και να θαυμάζουμε τον κόσμο γύρω μας.
